nikosantonakos@otenet.gr

κριτικη κινηματογραφου

κριτική ταινιών 16-8-07
για την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
από το Νίκο Αντωνάκο

«ΟΙ ΜΥΡΟΥΔΙΕΣ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ»
ΔΕΝ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑΙΝΙΕΣ

 Το δεκαπενταύγουστο, «λογικό» είναι, να μην προβλέπονται καλές ταινίες. Οι μυρουδιές του, σύμφωνα με τον ποιητή, κινούνται σε άλλες περιοχές. Στην επαρχία, ιδιαίτερα, το ένα πανηγύρι, η μια πολιτιστική ή «πολιτιστική» εκδήλωση,  διαδέχεται την άλλη. Θίασοι και «θίασοι» περιοδεύουν. Συναυλίες και «συναυλίες» από τη μια άκρη της επικράτειας στην άλλη. Ο κινηματογράφος μπορεί να περιμένει…
 Μόνο δυο, λοιπόν, οι καινούριες ταινίες αυτής της εβδομάδας. Και μια επανάληψη, η πολύ γνωστή «Πισίνα» (1969), του Ζακ Ντερέ. Λαμπεροί πρωταγωνιστές (Ντελόν, Σνάϊντερ, Ρονέ, Μπίρκιν) σε ένα αισθησιακό αστυνομικό δράμα πάθους!
 Οι καινούριες και να μην βγαίνανε καθόλου στους κινηματογράφους, δεν θα χάλαγε το… δεκαπενταύγουστο. Και πολύ περισσότερο ο κόσμος. Η πρώτη «Με την Πρώτη», του Τζαντ Άπατοου, είναι μια χαζοκωμωδία «ηθών» και «καταστάσεων». Ένα χαζό κορίτσι, κάνει χαζά έρωτα, με έναν χαζό νεαρό και συλλαμβάνουν! Η δεύτερη, «1408», του Μίκαελ Χάφστρομ, είναι, το  βρήκατε, θρίλερ! Η ταινία προσπαθεί, με άγριο τρόπο, να πείσει πως δεν υπάρχουν όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία! Χαιρετίσματα!  

Η ΠΙΣΙΝΑ
Ζακ Ντερέ

 

  Η ταινία δεν είναι ακριβώς film noir, αστυνομικό δράμα, δηλαδή. Είναι και αυτό, βέβαια. Κυρίως, όμως, είναι μια καλοστημένη -και καλογυρισμένη- ταινία, με ατμόσφαιρα και καλές ερμηνείες, για να εμφανιστεί, πρώτα-πρώτα το «μυθικό» ζευγάρι της εποχής, ο Αλέν Ντελόν και η Ρόμυ Σνάϊντερ (και, κατά δεύτερο λόγο, οι άλλοι δυο πρωταγωνιστές (Μορίς Ρονέ, Τζέϊν Μπίρκιν).
 Εκείνη την εποχή, δεκαετίες του ΄50, ΄60, ΄70, αλλά ακόμα και σήμερα, ο κινηματογράφος, πρώτα το Χόλιγουντ και στη συνέχεια και οι άλλες βιομηχανίες της μεγάλης οθόνης, ακόμα και ο δικός μας φτωχός κινηματογράφος, έφτιαχναν «μύθους», τους οποίους εξαργύρωναν στα ταμεία. Ένας τέτοιος «μύθος» ήταν και το ζευγάρι Ντελόν-Σνάιντερ. Καθημερινά τα λαϊκά περιοδικά γέμιζαν τις σελίδες τους με τον έρωτά τους, τους χωρισμούς και τα ξανανταμώματά τους!
 «Η Πισίνα», λοιπόν, ήταν η αφορμή για ένα τέτοιο ξαναντάμωμα! Το ζευγάρι είχε χωρίσει, ο σωματοφύλακας του Αλέν Ντελόν είχε δολοφονηθεί (ποτέ δεν μαθεύτηκε ποιος τον σκότωσε – στην «υπόθεση» της δολοφονίας είχαν μπλεχτεί και πολιτικά πρόσωπα, γυναίκες πολιτικών προσώπων), η διαφήμιση, λοιπόν, ήταν εξασφαλισμένη. Το σενάριο έλειπε…
 Η ταινία, φυσικά, τα έλαβε όλα αυτά υπόψη της. Για την ακρίβεια, και με τον τρόπο της, τα τονίζει όλα ετούτα, τα μεγεθύνει και τους προσθέτει νέο ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον για κουβέντα στα κοσμικά κομμωτήρια! Τέσσερα άτομα γύρω από μια πισίνα. Πρώτα το ζευγάρι (Ντελόν-Σνάϊντερ) και το πάθος τους. Μπάνιο και έρωτας! Όπως ο κάθε πεινασμένος φαντάζεται ένα τέτοιο «μυθικό» ζευγάρι. Σε κάποια στιγμή φτάνει και ο παλιός εραστής με την κόρη του. Σε χρόνο μηδέν τα πράγματα μπλέκουν. Όλοι θέλουν ο ένας τον άλλον. Αυτή η λαιμαργία θα τους οδηγήσει στο έγκλημα. Ένα έγκλημα που θα σκεπαστεί, γιατί το πάθος, λέει η ταινία, είναι μεγαλύτερο από την απόδοση της δικαιοσύνης, ας πούμε! 
  Αυτή, περίπου, είναι «Η Πισίνα». Η οποία, σήμερα, χωρίς το παραπάνω μπακγκράουντ, παρακολουθείται με μεγάλη…αμηχανία. Λέω αμηχανία, γιατί οι ερωτικές στιγμές της, που αναστάτωσαν την εποχή που πρωτοπαίχτηκε η ταινία, σήμερα δεν προβληματίζουν κανέναν! Το σεξ, ο αισθησιασμός, αλλά και η πλοκή έχουν κάνει «άλματα» στον κινηματογράφο.
Τι μένει, λοιπόν; Μένει η… ιστορία! «Η Πισίνα» είναι από τις ταινίες που συζητήθηκαν. Ο κάθε «ενημερωμένος» θεατής, θέλει να σχηματίσει προσωπική γνώμη. Εμείς, δεν θα του σταθούμε εμπόδιο. Άλλωστε υπάρχουν αρκετές πολύ καλές στιγμές στην ταινία. Από την αρχή μέχρι το τέλος της υπάρχει μια συνεχής ανησυχία! Ένα μυστήριο. Ο θεατής έχει την αίσθηση πως από στιγμή σε στιγμή όλο και κάτι σοβαρό θα συμβεί.
Παίζουν: Αλέν Ντελόν, Ρόμυ Σνάϊτντερ, Μορίς Ρονέ, Τζέϊν Μπίρκιν.

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ
Τζαντ Άπατοου

 

 Ο τίτλος παραπέμπει σε ερωτική συνεύρεση και σε «σύλληψη»! Μια ξανθιά (στην κυριολεξία, αλλά και από το ανέκδοτο), ηθικών αρχών και από σπίτι, χαζοχαρούμενη, όπως είναι, μεθάει σε ένα μπαρ. Στο μεθύσι της τη συνοδεύει ένας άλλος χαζοχαρούμενος. Ένας άνεργος και ανεπρόκοπος κομπιουτεράκιας.
 Το χαζοχαρούμενο ζευγάρι, έτσι όπως δεν έχει καταλάβει τίποτα από τη ζωή, μετά το μπαρ βρέθηκε στο ίδιο κρεβάτι. «Με την Πρώτη», λοιπόν, πιάνουν παιδί. Και αρχίζει το μεγάλο δίλλημα. Να το κρατήσουν ή να μην το κρατήσουν; Να το κρατήσουν!
 Το παιδί, λοιπόν, δηλαδή το έμβρυο, γιατί παιδί δεν βλέπουμε, επιδρά καταλυτικά! Η χαζοχαρούμενη γίνεται ακόμα πιο χαζοχαρούμενη και ο κομπιουτεράκιας πιο…(δεν μου επιτρέπεται η λέξη). Αφήνει την ελευθερία του και χώνεται μέχρι το λαιμό στο μεγάλο ποτάμι της αμερικάνικης προπαγάνδας: πατρίς, θρησκεία, οικογένεια!
 Δεν είναι μόνο το θέμα που είναι χαζό! Χαζή είναι και η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες, και η φωτογραφία και τα ντεκόρ! Ειλικρινά, όσο και να λέω και να νομίζω ότι ξέρω τον κόσμο, δεν μπορώ να φανταστώ ποιος μπορεί, και για ποιο λόγο, να δει τέτοιες ταινίες. Και όμως τις βλέπουν! Μα δεν έχουν τίποτα, μα τίποτα να πουν. Στ΄ αλήθεια! Δεν έχουν ούτε καν πλάκα.
Παίζουν: Σεθ Ρόγκεν, Κάθριν Χέϊλ, Πολ Ρουντ, Λέσλι Μαν.

1408
Μίκαελ Χάφστρομ

 

 Ο καλός έγχρωμος ηθοποιός Σάμουελ Λ. Τζάκσον, ο διευθυντής του «στοιχειωμένου» ξενοδοχείου, ειδοποιεί, «μην μπαίνετε στο δωμάτιο 1408»! Το ίδιο σας συστήνω και εγώ. Όποιος, λοιπόν, παρακούσει, αναλαμβάνει τις ευθύνες του! Θα γνωρίσει έναν «κόσμο», που δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου. Είναι πέρα από κάθε φαντασία… Ο επίσης καλός ηθοποιός, Τζον Κιούζακ, δεν τον άκουσε. Τα αποτελέσματα αυτής της απερισκεψίας θα τα δείτε, αν, τελικά, και παρ΄ όλες τις προειδοποιήσεις, μπείτε στην αίθουσα, στην… οθόνη. Ο άνθρωπος τρέχει και δεν φτάνει!
    Η ταινία, πέρα από το «τρομακτικό» σενάριο, το οποίο στηρίζεται σε βιβλίο του «μαιτρ» του τρόμου (και καθηγητή αγγλικής φιλολογίας, παρακαλώ) Στίβεν Κινγκ, έχει και… σκηνοθετικό τρόμο! Η φωτογραφία της είναι γεμάτη «σκιές». Οι χώροι «ύποπτοι» και «στενάχωροι»! Σε αυτά προσθέστε και τους «ξαφνικούς» και έντονους ήχους και τις κραυγές (τρομακτικές), που συμπληρώνουν την, έτσι και αλλιώς, «ανήσυχη» μουσική. Προσθέστε, ακόμα, και τα δεκάδες «οπτικά εφέ» (σε περισσότερα από 400 πλάνα διαφημίζουν οι δημιουργοί). Και να το θρίλερ της εβδομάδας. Η δόση μας!
 Ο συγγραφέας της ιστορίας 1408 έχει «δανείσει» βιβλία του σε σκηνοθέτες τρόμου, όπως ο Μπράϊαν ντε Πάλμα, για παράδειγμα, αλλά και σε σκηνοθέτες σοβαρούς, όπως ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ας πούμε. Τέτοια διχασμένη προσωπικότητα! (Πώς να μη γράφει βιβλία τρόμου, ο άνθρωπος). Ο σκηνοθέτης της ταινίας είναι Σουηδός, που μετακόμισε στο Χόλιγουντ, για περισσότερο τρόμο (χρήμα). Είδατε, ότι πρέπει να συνυπάρχουν πολλές συνιστώσες, για να προχωρήσει η… τέχνη (και η ζωή, κυρίως)!
 Θα σας συνέστηνα τα… πανηγύρια, λόγω δεκαπενταύγουστου! Τα πανηγύρια, τις συναυλίες, τη θάλασσα. Και, κυρίως, το διάβασμα! Μεγάλη ηδονή να διαβάζεις «Ο Εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», που σχετίζεται με την Κομμούνα του Παρισιού ή «Μισθός, Τιμή και Κέρδος», του Κ. Μαρξ, μέρες που έχουμε (εκλογές, κλπ).
Παίζουν: Τζον Κιούζακ, Σάμουελ Λ. Τζάκσον, Μέρι ΜακΚόρμαν.  

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΝΙΚΟΛΑΓΙΕΒΙΤΣ ΣΟΚΟΥΡΟΦ
 
Στις 30 Αυγούστου θα δοθεί η πρεμιέρα της ταινίας του Αλεξάντερ Σοκούροφ «Αλεξάντρα». (Μια γιαγιά στην καρδιά του πολέμου της Τσετσενίας). Με την ευκαιρία αυτής της πρεμιέρας το γραφείο που θα διανέμει την ταινία αποφάσισε και ένα μικρό -και επιλεκτικό- αφιέρωμα στο Ρώσο δημιουργό (πέντε ταινίες).
Ο Αλεξάντερ Σοκούροφ είναι, το δίχως άλλο, ένας πολύ καλός σκηνοθέτης. Πολλοί, ιδιαίτερα κριτικοί και θεωρητικοί, τον θεωρούν ισάξιο ή και καλύτερο του Ταρκόφσκι. Οι εικόνες του έχουν σπάνια πλαστικότητα και ομορφιά. Σε πολλές ταινίες του αγγίζουν τη «μαγεία». Το εξεζητημένο του στιλ, όμως, ο φορμαλισμός του καλύτερα και, κυρίως, η ιδεολογική σύγχυση σε πολλές ταινίες του, η οποία είναι αποτέλεσμα της βαθιάς μεταφυσικής θεώρησής του για την ιστορία και τον κόσμο, δυσκολεύει το μέσο θεατή, εμποδίζοντας έτσι το έργο του να αγκαλιαστεί από τις μεγάλες μάζες των φίλων του κινηματογράφου.   
Για να εξηγήσουμε -και όχι για να δικαιολογήσουμε- τον Αλεξάντερ Σοκούροφ, θα πρέπει να θυμηθούμε το περιβάλλον μέσα στο οποίο ανατράφηκε κινηματογραφικά. Το 1980, που ουσιαστικά ξεκίνησε την καριέρα του, είχε ήδη εισχωρήσει το μικρόβιο της αντεπανάστασης στους καλλιτεχνικούς κύκλους της ΕΣΣΔ. Το οποίο μικρόβιο, βέβαια, έπαιρνε διάφορες μορφές. Άλλοτε εμφανιζόταν σαν κριτική, με «πόνο» και από τα «αριστερά» για τα «κακά» του σοσιαλισμού (γραφειοκρατία, αναξιοκρατία, κ.ά), και άλλοτε σαν βαθύτερες υπαρξιακές ανησυχίες των δημιουργών «πέρα» από την πολιτική. Υπαρξιακές ανησυχίες που τους οδηγούσαν στη μεταφυσική και στη θρησκεία.
Αυτό το χάος και η ιδεολογική σύγχυση, που επικρατούσε στα καλλιτεχνικά πράγματα της ΕΣΣΔ, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια πριν την ανατροπή, ήταν τεχνητό δημιούργημα των αντεπαναστατικών δυνάμεων, οι οποίες είχαν κατορθώσει, και με την ανοχή μεγάλης μερίδας καλλιτεχνών, να εισχωρήσει σε όλο το φάσμα της σοβιετικής ζωής. Πολλοί καλλιτέχνες ήταν συνειδητό μέρος αυτής της εισβολής. Άλλοι ήταν θύματα της προπαγάνδας. Και άλλοι, κυρίως από αριβισμό, έτρεξαν να πιάσουν στασίδι στη νέα κατάσταση την οποία έβλεπαν να έρχεται.
Δεν είναι της παρούσας στιγμής, και κυρίως της παρούσης παρουσίασης, για μια βαθιά ματιά στη στάση των σοβιετικών καλλιτεχνών κατά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην μεγάλη χώρα του Λένιν. Εκείνο που θέλω να τονίσω με το παρόν σημείωμα-εισαγωγή είναι πως ο μέσος θεατής (ο λιγότερο πληροφορημένος για ανθρώπους και πράγματα) πρέπει να έχει στο νου του όλα τα παραπάνω όταν θα βρίσκεται απέναντι από έναν σοβιετικό δημιουργό. Ιδιαίτερα όταν αυτός ο δημιουργός έχει συνδέσει το όνομά του με πράξεις ή παραλήψεις. Όπως ο Αλεξάντερ Σοκούροφ, ο οποίος από τα πρώτα του βήματα κράτησε σχεδόν αρνητική ή «ουδέτερη» στάση απέναντι στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού. (Σήμερα, ζώντας τη νέα πραγματικότητα, την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη χώρα του, έχει μεταβάλλει αρκετά τη παλιά στάση του. Τουλάχιστον στα λόγια του).
Το έργο του Σοκούροφ, βέβαια, ή τέλος πάντων το μεγαλύτερο μέρος του έργο του, δεν μπορεί να χαριστεί στην αντίδραση. (Υπάρχουν και εργασίες του, ιδίως τηλεοπτικές, που είναι καθαρά αντιδραστικό έργο). Ο Σοκούροφ, όπως και άλλοι μη ένθερμοι φίλοι του σοσιαλισμού, έχοντας ωστόσο μπολιαστεί από τις ανθρωπιστικές αξίες του κομμουνισμού και τα επιτεύγματά του στην τέχνη, και ζώντας τις καθημερινές αλλαγές που έφεραν οι μαρξιστικές ιδέες και η μαρξιστική καθημερινή πρακτική, στην ποιότητα των ανθρώπων, δημιούργησαν και μεγάλα -και προοδευτικά- καλλιτεχνικά έργα. Και αυτά τα έργα αξίζουν τις προσοχής μας.

ΜΙΚΡΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

 

Ο Αλεξάντερ Σοκούροφ γεννήθηκε το 1951. Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός, βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1968, εισάγεται στο Πανεπιστήμιο της πόλης Γκόρκι (Τμήμα Ιστορίας). Φοιτητής ακόμα, άρχισε να εργάζεται στις τηλεοπτικές παραγωγές του ιδρύματος. Το 1968 γίνεται τηλεοπτικός παραγωγός. Θα παραμείνει στα στούντιο του Πανεπιστημίου Γκόρκι για 6 χρόνια. Το 1974 εγγράφεται στο Τμήμα Παραγωγής του Πανρωσικού Κινηματογραφικού Ινστιτούτου (VGIK). Οι εξαιρετικές επιδόσεις του θα επιβραβευθούν με την υποτροφία Eisenstein.
Το 1980 ο Ταρκόφσκι τον συστήνει στα στούντιο της Lenfilm. Εκεί θα γυρίσει τις πρώτες του ταινίες μυθοπλασίας. Στα στούντιο του Λένινγκραντ δουλεύει τα πρώτα του ντοκιμαντέρ. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι ταινίες του εκπροσωπούν την Κοινοπολιτεία (πλέον) σε πολυάριθμα διεθνή φεστιβάλ και εκδηλώσεις. Η επόμενη δεκαετία τον βρίσκει να γυρνά ταυτόχρονα, ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Συγχρόνως, ασχολείται με μη κερδοσκοπικά τηλεοπτικά προγράμματα για την νεολαία, καθώς και με μαθήματα σκηνοθεσίας στα στούντιο Lenfilm. Το 1998 παρουσιάζει το τηλεοπτικό πρόγραμμα «Νήσος Σοκούροφ» με θέμα τη θέση της τέχνης του κινηματογράφου στη σύγχρονη κουλτούρα.

Γνωριμία με τις ταινίες του αφιερώματος: 

 

1.- «Ο Ήλιος». Ιαπωνία, 1945. Ο Ιάπωνας αυτοκράτορας καλεί τις ένοπλες δυνάμεις και το λαό να σταματήσουν τον πόλεμο! Οι σύμμαχοι καταλαμβάνουν την Ιαπωνία χωρίς αντίσταση! (Παράλληλα, βέβαια, σώζονται εκατομμυρίων ζωές). Οι νικητές, ωστόσο, θέλουν τη νίκη τους να είναι ολοκληρωτική. Ο στρατηγός Ντάγκλας Μακ Άρθουρ, γενικός διοικητής των δυνάμεων κατοχής, συμβουλεύει τον Πρόεδρό του να μην χαρακτηρίσει τον Χιροχίτο ως εγκληματία πολέμου. Το φιλμ καταγράφει τις συναντήσεις μεταξύ αυτών των δυο ανθρώπων. Του Χιροχίτο και του Ντάγκλας Μακ Άρθουρ.

 

2.- Μητέρα και Γιος». Ο Γιος μοιράζεται με την Μητέρα τις τελευταίες στιγμές της.  Μιλούν για το κοινό τους παρελθόν, για το θλιβερό μέλλον, μια σχέση απόλυτης γαλήνης,  τρυφερότητας, αφοσίωσης και αγάπης, βυθισμένη στην μελαγχολία. Η Μητέρα πεθαίνει, ο Γιος, μόνος του πια στην οργιώδη φύση, στον άνεμο, το φως, στα σύννεφα και στον ήλιο, περιπλανάται άδειος, σε ένα κόσμο που δεν του προσφέρει τίποτα πια (οι εικόνες τις ταινίας είναι κυριολεκτικά κινούμενοι πίνακες)

 

3.- «Μολώχ». Ψηλά, στις Άλπεις, ένα επιβλητικό, απρόσιτο σπίτι, στεγάζει τον άνθρωπο που κρατά την Εξουσία. Μια εξουσία που προκάλεσε ανείπωτες καταστροφές, αμέτρητες εκατόμβες. Πρόκειται για το Kleistenhaus, το ησυχαστήριο του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Φύρερ, μαζί με την ερωμένη του Εύα Μπράουν, το ζεύγος Γκαίμπελς, τον Μάρτιν Μπόρμαν και άλλους επιφανείς Ναζί συνεργάτες του, περνάει μια ήσυχη μέρα.

 

4.- Πατέρας και Γιος. “Μια μικρή οικογένεια, πατέρας και  γιος, στη σοφίτα ενός παλιού σπιτιού. Ο πατέρας αποσύρθηκε από τον στρατό (διέκοψε την καριέρα του παρά τη θέλησή του). Είναι, πια, ένας ενεργός πολεμιστής που βγήκε μεσόκοπος στη σύνταξη. Φοιτητής, στη σχολή Ικάρων, έζησε τον πρώτο και τελευταίο έρωτα της ζωής του. Η αγαπημένη του έγινε σύζυγός του και του χάρισε ένα γιο. Στα είκοσί της κι αυτή, όπως κι ο ίδιος. Η γυναίκα πέθανε νέα. Αυτός ο έρωτας είναι η μυστική του ευτυχία.

 

5.- «Ρώσικη Κιβωτός». Ένας αόρατος αφηγητής, ταξιδεύει μυστηριωδώς στον χρόνο και βρίσκεται στο μυθικό Ερμιτάζ του 1700. Εκεί συναντά έναν κυνικό Γάλλο μαρκήσιο, μαζί θα περιπλανηθούν στο αχανές λαμπερό παλάτι αλλά και στην Ιστορία του Ανακτόρου από τα χρόνια της Αικατερίνης της Μεγάλης μέχρι τις μέρες μας. Το μοναδικό αυτό μουσείο, παραμένει μια κιβωτός Ιστορίας, Μνήμης, Πολιτισμού .

Επιστολή του Σοκούροφ
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΑΤΕΣ

 Με αφορμή την προβολή, στην Ελλάδα, της ταινίας του «Ρώσικη Κιβωτός», ο Αλεξάντερ Σοκούροφ έστειλε την παρακάτω επιστολή η οποία και διαβάστηκε πριν την προβολή της ταινίας:

Καλησπέρα, αγαπητοί φίλοι.
Είμαι ο Αλεξάντερ Σοκούροφ, σκηνοθέτης της ταινίας «Ρωσική Κιβωτός». Βρίσκομαι στην Αγία Πετρούπολη, στην Ρωσία, είναι χειμώνας και ο καιρός είναι μάλλον κρύος, σε αντίθεση με την ηλιόλουστη χώρα σας. Είμαστε ευτυχείς που θα δείτε την ταινία μας. Εγώ αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά, αναμένοντας πως το ελληνικό κοινό θα αναπτύξει μια ξεχωριστή σχέση με το έργο, καθώς γνωρίζω, πως για πολλούς από σας, είναι η πρώτη φορά που θα παρακολουθήσετε ένα από τα φιλμ της ομάδας μας. Περιμένω επίσης πως θα την κατανοήσετε με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Αν και η δήλωση αυτή γίνεται από μένα προσωπικά, η δημιουργία της ταινίας οφείλεται σε μια πολύ μεγάλη ομάδα συνεργατών. Υπήρχε ένα πολύ μεγάλο camera crew και ένα πολύ μεγάλο σκηνοθετικό team. Πολλές εκατοντάδες ηθοποιών. Ένα υπέροχο επιτελείο παραγωγής. Οι ηθοποιοί είναι από την Αγία Πετρούπολη. Και, το πιο σημαντικό, η ταινία γυρίστηκε στο Ερμιτάζ, ένα πολυαγαπημένο μέρος για μας τους κατοίκους της Πετρούπολης, για μένα προσωπικά, το πιο πολύτιμο στον κόσμο.
Ελπίζω να καταλαβαίνετε, πως το γύρισμα της ταινίας οφείλεται στον έρωτά μας για την Τέχνη. Δεν βρεθήκαμε τυχαία στο Μουσείο για να κάνουμε αυτήν την ταινία, αλλά επειδή στο Μουσείο κατοικεί πραγματική, ζώσα Τέχνη. Ένα μουσείο δεν είναι νεκροταφείο Τέχνης. Ένα Μουσείο είναι ο χώρος όπου η πραγματική Τέχνη ζει. Αν εμείς, όλοι μαζί, δεν υποστηρίξουμε την πραγματική, ουσιώδη Τέχνη, η οποία είναι κατ΄ αρχάς η ζωγραφική και η αρχιτεκτονική, τότε οι σύγχρονοι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να επιτύχουν κανενός είδους ηθική και καλλιτεχνική εξέλιξη και τελειοποίηση. Αυτό είναι πρωταρχικής σημασίας για όλους εμάς. Και πάλι, θέλω να σας ευχαριστήσω όλους, που ήρθατε να δείτε την ταινία μας. Ελπίζω να κατανοήσετε πως το γύρισμα της ταινίας με μία μόνο λήψη, δεν ήταν αυτοσκοπός. Ήταν μόνο, η μέθοδος που εφαρμόστηκε για τη δημιουργία μιας καλλιτεχνικής απεικόνισης, τη δημιουργία ενός έργου Τέχνης για την μεγάλη οθόνη.
Σας ευχαριστώ όλους.
Στέλνω τις καλύτερες ευχές μου σε όλους σας

Ειλικρινά δικός σας

Αλεξάντερ Σοκούροφ