η αλλη διασταση

Κυριακάτικος ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
25-11-07

ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ!
νίκου αντωνάκου

 Στη μέση στήθηκε, καμαρωτή-καμαρωτή, εκείνη. Η ξανθιά διευθύντρια του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης! Γύρω της πανέμορφα νεαρά κορίτσια και κάποια, πολύ λιγότερα, αγόρια. Όλοι τους μέσα στην τρελλή χαρά. Απέναντί τους οι φωτογράφοι και τα συνεργεία της τηλεόρασης. Κάποια στιγμή φτάνει και το κερασάκι της τούρτας. Ο πρόεδρος! Νέες χαρές, νέα γέλια, νέοι αλαλαγμοί. Δεν είναι λίγο να βγαίνεις φωτογραφία με ένα σταρ του σινεμά! Εσύ δίπλα στο Γιώργο! Ω! «Θεέ» μου τι τύχη!
  Την ίδια στιγμή, αλλού, στο πανέμορφο Βασιλικό Θέατρο, άλλα νεαρά άτομα, πανέμορφα και ευγενικά και ετούτα, οι ταξιθέτες και οι ταξιθέτριες, αλλά και άλλοι εργαζόμενοι, δουλεύουν με ωρομίσθιο. Άλλος εκβιασμός και ετούτος! Ή ωρομίσθιο ή εθελοντισμός! Αυτή είναι η πραγματικότητα της ελληνικής νεολαίας. Ωρομίσθιο για να σε έχουν πάντα ενέχυρο ή ένταξη στο πρόγραμμα εθελοντισμού για να μπαίνεις τζάμπα στο σινεμά (αν υπάρχουν ελεύθερες θέσεις). Βέβαια, για τους εθελοντές, υπάρχει το έκτακτο επίδομα. Το προνόμιο να βγάζουν φωτογραφίες με το Γιώργο!
 Δυο «θαυμάσιες», και πολύ αποκαλυπτικές, εικόνες, στην ίδια πόλη την ίδια στιγμή. Πενήντα; Εκατό; Παραπάνω; Πόσα ακριβώς είναι τα θύματα του εθελοντισμού; (Τα θύματα του ωρομίσθιου τα ξέρουμε. Είναι χιλιάδες). Πόσες ακριβώς είναι οι παγίδες που έστησαν; Τα έφεραν από την Αθήνα, και άλλες πόλεις υποθέτω, με το γλειφιτζούρι, ότι θα μπαίνουν στο σινεμά, ότι θα συναναστρέφονται με σταρ, ότι θα βγάζουν φωτογραφίες με εκείνη, και προπαντός, με το Γιώργο. Και, πού ξέρεις, όλο και κάποιος παραγωγός μπορεί να βρεθεί! Για δουλειά δεν μπαίνει ζήτημα! Τέτοια ελπίδα δεν υπάρχει!
 Να σου πιάνεται η «ψυχή». Να νοιώθεις την επιθυμία να κάνεις κάποια ακρότητα! Να μπεις μπροστά στους φακούς και να τους χαλάσεις την πόζα!  Να πιάσεις από τα μαλλιά εκείνη και απ΄ το γιακά το Γιώργο και να τους πετάξεις στη θάλασσα. Και ενώ θα τους εμποδίζεις να βγουν στη στεριά και θα τους κρατάς μέσα στα βρώμικα νερά του Θερμαϊκού μέχρι να πάρουν το χρώμα τους και τη βρώμα τους, να τους μαλώνεις: «αφού είναι τόσα ευχάριστα, όπως δείχνει η στημένη φωτογραφία που βγάλατε, γιατί δεν εντάσσεστε και εσείς στον εθελοντισμό, υποκριτές! Αφού όλα είναι τόσο χαριτωμένα, όπως δείχνουν στην άθλια φωτογραφία που στήσατε, για να απαθανατίσετε το γεγονός, γιατί δεν γίνεστε και εσείς εθελοντές, Φαρισαίοι!».     
 Τότε θα βλέπαμε αν θα είχε όρεξη για δημόσιες σχέσεις η Δέσποινα, για τσαχπινιές ο Γιώργος. Οι οποίοι τώρα, με τους παχυλούς μισθούς που παίρνουν και τα άλλα, ακόμα πιο παχυλά, προνόμια, δείχνουν να ζουν σε παραζάλη. Ούτε οι ίδιοι δεν περίμεναν τέτοιο ανέλπιστο. Ιδιαιτέρα ο Γιώργος. Ο οποίος έχει τόσο ξαφνιαστεί με την τύχη του που απ΄ τη χαρά του παριστάνει την μέλισσα, που παίζει κουτσό μόνη της, παριστάνει το παιδί με την σανίδα του σκέϊτ και πότε-πότε, όταν του μένει καιρός, παριστάνει και τον πρόεδρο! Τον πρόεδρο που πιάνει αλαμπρατσέτα τη διευθύντρια και βγάζουν φωτογραφίες με εξαπατημένα παιδιά.
 Φυσικά δεν είναι δική τους η ευθύνη. Η ευθύνη βαρύνει την κυβέρνηση που απροκάλυπτα εκβιάζει. Την κυβέρνηση η οποία με την χυδαία πολιτική της (ή ωρομίσθιο ή εθελοντισμός) φέρνει τη νεολαία στην απελπισία. Όμως, εγώ τα βάζω με ετούτους, όχι γιατί μου είναι πρόσφοροι και πιο κοντινοί, αλλά γιατί ετούτοι είναι οι κράχτες αυτής της πολιτικής! Είναι τα δολώματα!
 Χωρίς τον χαριτωμένο σταρ και τη φιλόδοξη διευθύντρια, δεν θα ήταν τόσο εύκολο το «στήσιμο» της φωτογραφίας. Της φωτογραφίας που ενώ την έστησαν και την πλούτισαν με την παρουσία τους, ούτε μια στιγμή δεν γύρισαν να την κοιτάξουν. Τσαφ το φλας και την κοπάνισαν! Αν είχαν την εντιμότητα και το θάρρος να πιάσουν στα χέρια τους το ενσταντανέ, θα βλέπανε πως τα περισσότερα παιδιά δεν γελούσανε, έκλαιγαν! Εμένα τουλάχιστον αυτό μου είπαν μερικά (όλα πτυχιούχα μα άνεργα) που ρώτησα: «καλά, ρε, σας εκμεταλλεύονται και εσείς γελάτε και από πάνω»; «Δεν γελάμε», μου είπαν, «κλαίμε». «Ψάχνω για δουλειά, δεν υπάρχει τίποτα, ήθελα να δω μερικές ταινίες, ήρθα». Όμως, δεν σκέφτεσαι πως παίρνεις τη δουλειά κάποιου, του εαυτού σου τελικά, αφού κάποιος θα έπρεπε να κάνει με αμοιβή τη δουλειά που κάνεις εσύ χωρίς χρήματα; «Γι΄ αυτό σου λέω, δεν γελάμε. Κλαίμε, φίλε μου»!

η αλλη διασταση

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
18-11-07

η αλλη διασταση
…ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΤΕ ΤΟΥΣ ΧΟΙΡΟΥΣ!
νικου αντωνακου

 Τελικά, δεν γίνεται τίποτα σωστό και καλό σε τούτη τη χώρα; Δεν γεννιούνται μωρά, δεν ερωτεύονται οι άνθρωποι; Δεν υπάρχουν ανθρακωρυχεία, εργοστάσια, εργαστήρια, πανεπιστήμια, παιδικές χαρές, γήπεδα; Δεν γίνονται διαδηλώσεις, απεργίες, γάμοι, εγχειρήσεις στα νοσοκομεία, οικοδομές;
Μόνο τα Ζωνιανά υπάρχουν σε τούτο τον τόπο; Κατσικοκλέφτες, χασισέμποροι, επίορκοι πολιτικοί, εισαγγελείς, αστυνομικοί; Μόνον δυστυχισμένα γυμνά κορίτσια στη μπάρα; Ταπεινωμένες υπάρξεις στην αρχή της Μαυρομιχάλη, στη Σόλωνος, στη Συγγρού, πίσω από το Δημαρχείο; Κλέφτες και νταβατζήδες; Τρυπημένες φλέβες και φόβος; Μόνο αυτά; Έλεος!
Σε πιάνει, πράγματι, απελπισία βλέποντας τα δελτία της τηλεόρασης! Κανένας, φυσικά, δεν λέει πως ό,τι παρουσιάζουν το βγάζουν απ΄ το κεφάλι τους. Αυτό, βέβαια, συμβαίνει, αλλά για άλλα σοβαρότερα θέματα! Θέματα που έχουν να κάνουν με την πολιτική και την οικονομία, ας πούμε. Με την αλλαγή του κόσμου. Με τον σοσιαλισμό. Με την ελπίδα στη νέα κοινωνία. Την κοινωνία της δικαιοσύνης και της ισότητας.
Υπαρκτά είναι αυτά που παρουσιάζουν, δεν λέω! Χασισοκαλλιέργειες, κλεμμένα και καμένα αυτοκίνητα, πυροβολημένα ελικόπτερα της αστυνομίας, απαγωγές αστυνομικών, που «πνίγηκαν» στο σκοτάδι, υπουργοί που αλλάζουν κατευθύνσεις, για να μην τους τουφεκίσουν οι χασισέμποροι! Πουτάνες, εκβιαστές, τοκογλύφτοι, βιαστές εννιάχρονων κοριτσιών, νομάρχες που φασίζουν και άλλοι που κρύβονται, για να μην τους φτάσουν τα σκάγια…  
Πράγματι υπάρχει και αυτή η Ελλάδα! Η Ελλάδα της παρανομίας, του παρακράτους, της ανυποληψίας, της κομπίνας, των πυροβολισμών. Η Ελλάδα της αθλιότητας και του κάτω κόσμου. Και είναι μπλεγμένη σε αυτή την Ελλάδα τόσο η «αφρόκρεμα» της κοινωνίας μας όσο και τα κατακάθια της! Όμως, δεν είναι αυτή η Ελλάδα. Δεν είναι μόνο αυτή η Ελλάδα!
Εγώ γνωρίζω και βλέπω χιλιάδες, εκατομμύρια, όμορφους ανθρώπους που χαμογελάνε! Που κοιτάζονται στον καθρέφτη χωρίς να έχουν κάνει τίποτα για να τους κάνει να ντρέπονται! Ξέρω χιλιάδες, εκατομμύρια νέους και νέες, που ερωτεύονται με έρωτα γεμάτο ομορφιά και υγεία. Ξέρω χιλιάδες, εκατομμύρια ανθρώπους, που ζούνε και χαίρονται τη ζωή χωρίς να χρειάζονται τα κάθε είδους «βιάγκρα», ταινίες πορνό, χασίσια και ηρωίνες!  Ξέρω νέους και νέες που λένε σε αγαπώ και το εννοούν! Ξέρω ανθρώπους που σε κοιτάζουν στα μάτια και βλέπεις την «ψυχή» τους. Το βάθος της «ψυχής» τους. Χωρίς ούτε ένα πέπλο, μια σκιά! Ξέρω εκατομμύρια ανθρώπους, που ιδρώνουν με τίμιο και καθαρό ιδρώτα! 
Γιατί, κύριοι, κρύβετε αυτή την Ελλάδα; Ενδεχομένως, γιατί όχι; μπορεί να ανήκετε και εσείς σε αυτή την Ελλάδα! Κάποιος από την οικογένειά σας, από τους φίλους σας, ίσως. Γιατί εξαφανίζετε αυτόν τον κόσμο; Αυτόν τον υπέροχο και αληθινό κόσμο; Τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας! Αυτόν τον κόσμο, σε τελευταία ανάλυση, που δημιουργεί τη ζωή! Δεν είναι τα Ζωνιανά που γεμίζουν το τραπέζι σας με τρόφιμα και με ποτά. Δεν είναι τα Ζωνιανά που σας παρέχουν ηλεκτρισμό, τηλέφωνο, βιβλία, ζωγραφιές, μπαλέτα, χορούς και μουσικές! Γιατί δεν  τιμάτε αυτούς που σας θρέφουν; Τον εαυτό σας, ίσως! Γιατί δεν προπαγανδίζετε τον άλλον τρόπο ζωής; Τον αληθινό τρόπο ζωής!
Τα  Ζωνιανά και όλες οι παραφυάδες τους, με τα οποία ασχολείστε από το ένα πρωί ως το άλλο πρωί, είναι τα χοιροστάσια της ζωής. Τι ηδονή βρίσκετε να κυλιέστε μαζί τους στις λάσπες; Φτάνει η ακροαματικότητα; Η μονέδα που πέφτει; Οι υψηλοί μισθοί σας; Οι «πρωτιές»; Δεν καταλαβαίνετε πως σιγά-σιγά μεταβάλλεστε και εσείς σε αναπόσπαστο μέρος αυτής της αθλιότητας; Σιγά-σιγά, χωρίς καν να το έχετε καταλάβετε, έχει αρχίσει η φωνή σας να χοντραίνει, έχετε αρχίσει και εσείς να μουγκρίζετε!
Η αναπαραγωγή της χολέρας, δεν είναι υψηλός επαγγελματισμός, όπως διατείνεσθε! Είναι αρρώστια! Και σκοπιμότητα, βεβαίως! Κυρίως σκοπιμότητα! Τραβώντας τον άνθρωπο στη λάσπη, του μπλοκάρετε την ανάσα. Του αποσπάτε την προσοχή από τη χαρά! Τον αποδυναμώνετε! Του τρυπάτε τις φλέβες και τον κάνετε ναρκομανή, εξαρτημένο στην απελπισία και στο φόβο! Στα δικά σας ναρκωτικά, δηλαδή. Στα ναρκωτικά που πουλάτε ολημερίς και ολοβραδίς στους σταθμούς σας!
Ναι, υπάρχουν τα Ζωνιανά! Υπάρχει, όμως, και η ζωή! Υπάρχει ο άνθρωπος κόσμημα! Υπάρχει το μόλις δυο ετών κοριτσάκι της ανιψιάς μου, το οποίο συγκινείται και κλαίει μόλις ακούσει στο πιάνο το «όταν περνούν οι γερανοί». Μιλάμε για τόσο ευαίσθητους ανθρώπους! Και εσείς μας δείχνετε συνέχεια τους χοίρους!