κριτική ταινιών 20-12-07
για την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
από το Νίκο Αντωνάκο
φταινε και οι γιορτες
ΜΕΓΑΛΗ Η ΠΟΣΟΤΗΤΑ
ΕΛΑΧΙΣΤΗ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ
Βοήθεια! Ένδεκα ταινίες, και μάλιστα παραμονές Χριστουγέννων, ούτε η αγορά της Κίνας να ήμασταν, με το 1,5 δισεκατομμύριο των κατοίκων! (Την τελευταία στιγμή μια αποσύρθηκε)! Και μη φανταστείτε ότι η ποσότητα κουβαλάει μαζί της και την ποιότητα. Όχι! Αν εξαιρέσεις τις δυο θαυμάσιες παιδικές ταινίες «Το Κόκκινο Μπαλόνι» και το «Άσπρο Άλογο» του Γάλλου Αλμπέρτ Λαμορίς και την εκπαιδευτική ταινία του Κινέζου Ντου Μιν «Οι Μικροί Τραγουδιστές της Όπερας του Πεκίνου», οι άλλες, κακές ή καλές, δεν ξεφεύγουν από τα τετριμμένα! Καμία δεν είναι αληθινό χριστουγεννιάτικο δώρο! Υπάρχουν, φυσικά, αρκετά θετικά επιμέρους…
Αξιόλογο, χωρίς όμως να σπάει κόκκαλα, αφού δεν κατονομάζει την πηγή των κακών, δεν λέει όλη την αλήθεια, είναι το δικαστικό «πολιτικό» θρίλερ του Τόνι Γκίλροϊ «Μάϊκλ Κλέϊτον». Ενδιαφέρον, μόνον για την «αγνότητά» του, είναι το σεμνό «μιούζικαλ» του Τζον Κάρνεϊ «Μια Φορά». Λίγο πιο «ανήσυχη» είναι η ψυχογραφική ερωτική ταινία του Κινέζου (γεννήθηκε στη Σαγκάη, μετακόμισε στο Χονγκ Κονγκ και τώρα εργάζεται κυρίως στην Αμερική) Γιουόνκ Καρ Γουάϊ «Οι Νύχτες μου Μακριά σου»!
«Το Αστέρι του Βορά», του Κρις Νάϊτζ, που θέλει να μοιάσει στον «Κώδικα Ντα Βίντσι», νοικιάζοντας μια πλειάδα γνωστών ηθοποιών, προσπαθεί να πάρει τα (εμπορικά) σκήπτρα του Χάρυ Πότερ! Το ισπανικό θρίλερ «Το Ορφανοτροφείο», του Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα, προσπαθεί (με επιτυχία) να μιμηθεί τους εξπέρ του είδους Αμερικάνους! Για «Τα Μπαλάκια της Οργής», του Ρόμπερτ Μπεν Γκάραντ, καλύτερα να μην πούμε τίποτα! Δεν αξίζει ούτε καν τον κόπο!
Η εβδομάδα έχει και δυο ντοκιμαντέρ! Το «Μπλουζ με Σφιγμένα Δόντια», του Ροβύρου Μανθούλη (γυρίστηκε το 1972), είναι μια μικρή «σπουδή» πάνω στο μπλουζ. Το «Animals In Love», του γνωστού Γάλλου ντοκιμαντερίστα Λοράν Σαρμπονιέ, ασχολείται με τον ερωτισμό των ζώων!
προηγουνται τα παιδικα
ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΠΑΛΟΝΙ
&
ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ
Αλμπέρ Λαμορίς
Οι δυο ταινίες θα παίζονται σε μια ενιαία προβολή, αφού και οι δυο είναι μεσαίου μήκους (38 λεπτά η πρώτη και 40 η δεύτερη). Τις ταινίες ενώνει, πέρα από τον σκηνοθέτη, και η ίδια θεματολογία ή καλύτερα η ίδια τρυφερότητα!
«Το Κόκκινο Μπαλόνι», που γυρίστηκε το 1956 και θεωρήθηκε πρωτοπόρο στα κινηματογραφικά και φωτογραφικά εφφέ, έχει καταχωρηθεί σαν ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά αριστουργήματα! Μιλάει, με εξαίσιο ποιητικό τρόπο, για τη φιλία ενός μικρού παιδιού και ενός κόκκινου μπαλονιού. Όταν πρωτοπαίχτηκε η ταινία, πολλοί έκαναν διάφορους πολιτικούς συνειρμούς, καθώς σε μια καθοριστική σκηνή της ταινίας, όλα τα μπαλόνια ξεσηκώνονται για να σώσουν το κόκκινο μπαλόνι. Είχαν περάσει μόλις 10 χρόνια από το τέλος του πολέμου! Πολλές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές βρίσκονταν σε εξέλιξη.
Όμως, πέρα από τους συνειρμούς, τους οποίους δεν πρέπει να ξεχνάμε, πάντα καλό κάνουν αφού πλουτίζουν την τέχνη, υπάρχουν και χιλιάδες άλλα πράγματα στην ταινία. Υπάρχει η φιλία του παιδιού με το μπαλόνι, υπάρχει το κατεστραμμένο από τον πόλεμο Παρίσι, υπάρχουν οι λαϊκές γειτονιές, υπάρχει ο άνθρωπος, υπάρχει η τρυφερότητα, υπάρχει η ποίηση!
Η ταινία κουβαλάει μαζί της έναν Χρυσό Φοίνικα των Κανών, ένα Όσκαρ σεναρίου, εξαιρετικές μέχρι διθυραμβικές κριτικές και πολλές γενιές θεατών (παιδιών και μεγάλων), που την ευχαριστήθηκαν! Παίζει ο γιός του σκηνοθέτη, Πασκάλ Λαμορίς και άλλα παιδιά του Παρισιού.
«Το Άσπρο Άλογο», του ίδιου σκηνοθέτη, γυρίστηκε τρία χρόνια νωρίτερα (1953). Και εδώ πρωταγωνιστεί ένα παιδί. Ένα παιδί και ένα άσπρο άλογο. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ιδιόμορφη φιλία!
Ένα ατίθασο και περήφανο άσπρο άλογο, το οποίο είναι ο αρχηγός μιας αγέλης αλόγων, δεν αφήνει κανέναν άνθρωπο να το πλησιάσει. Γιατί όλοι το πλησιάζουν για να το καθυποτάξουν. Ένας μικρός ψαράς, όμως, που ζει με τον παππού του και τη μικρή του αδερφή, το πλησιάζει γιατί το αγάπησε και γιατί εκτίμησε την ανυπακοή του!
Κάθε τόσο οι άνθρωποι παγιδεύουν το άλογο, και εκείνο κάθε φορά που δραπετεύει τρέχει κοντά στο παιδί. Παιδί και άλογο θα δώσουν τη μάχη της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας.
Πέρα από τα μηνύματα της ταινίας, το «στόρι» έδωσε την ευκαιρία στον Αλμπέρ Λαμορίς και στον φωτογράφο του, Εντμόν Σεκάν, να δημιουργήσουν μερικές ανεπανάληπτες κινηματογραφικές εικόνες! Και μόνο για τη θαυμάσια ασπρόμαυρη φωτογραφία αξίζει κανείς να δει την ταινία!
Παίζουν: Αλέν Εμερί, Λοράν Ρος.
ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ
ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ ΤΟΥ ΠΕΚΙΝΟΥ
Ντου Μιν
Η μεγαλύτερη αξία της ταινίας είναι ο παιδευτικός χαρακτήρας της. Ο δημιουργός της, πατώντας πάνω σε μια υποτυπώδη ιστορία, περνάει την αντίληψη, ότι για να πετύχεις αυτό που αγαπάς πρέπει να προσπαθήσεις με σοβαρότητα, με επιμονή και υπομονή.
Ένας ταλαντούχος μικρός, όταν πρωτοαντικρίζει την παιδική όπερα του Πεκίνου μαγεύεται! Όμως, άλλο πράγμα ένας καλλιτέχνης του «δρόμου» και άλλο ένας έντεχνος λυρικός καλλιτέχνης! Άλλος ο αγώνας του ενός και άλλος του άλλου! Το ταλαντούχο, αλλά «αδέσποτο» παιδί θα περάσει από πολλές δοκιμασίες. Στο τέλος, βέβαια, θα νικήσει η θέληση, η επιμονή και η υπομονή.
Αυτή η απλοϊκή ιστορία, πέρα από την ευκαιρία που έδωσε στον σκηνοθέτη να περάσει τα παιδευτικά μηνύματά του, δίνει την ευκαιρία και σε εμάς να γνωρίσουμε από κοντά την περίφημη παιδική όπερα του Πεκίνου. Να δούμε και να απολαύσουμε τους νεαρούς καλλιτέχνες της, αλλά και να γνωρίσουμε τον απόλυτα πειθαρχημένο τρόπο διδασκαλίας αυτών των νεαρών καλλιτεχνών.
Παίζουν: Γουάνγκ Χάο.
ΜΑΪΚΛ ΚΛΕΪΤΟΝ
Τόνι Γκίλροϊ
Να πούμε κατ΄ αρχάς, ότι πρόκειται για πολύ προσεγμένη ταινία. Το πλανάρισμά της, οι φωτισμοί της, οι μουσικές και οι ήχοι της, οι χώροι, η ατμόσφαιρα, γενικά, της ταινίας, δείχνουν σεβασμό στο θεατή. Αυτή η προσοχή που έδειξαν οι δημιουργοί της αναγκάζουν τον θεατή να δείξει και αυτός τα δικά του (ανάλογα) συναισθήματα απέναντί τους και απέναντι στην ίδια την ταινία.
Ο «Μάϊκλ Κλέϊτον», λοιπόν, σε όλη τη διάρκειά του παρακολουθείται με τεντωμένες, ας πούμε, κεραίες! Πέρα από τη σοβαρή κινηματογράφησή του έχουμε και το εξίσου σοβαρό θέμα του! Ένας άνθρωπος για τις «δύσκολες» δουλειές μιας νομικής εταιρίας στην οποία εργάζεται, προσπαθώντας να «βοηθήσει» σε μια υπόθεση, βρίσκεται αντιμέτωπος με όλες τις «αρετές» του καπιταλιστικού συστήματος. Οι «αρετές» αυτές, εκβιασμοί, απειλές, αποκαλύψεις, απόπειρες δολοφονίας, σιγά-σιγά στενεύουν και γύρω του. Νοιώθει και ο ίδιος έναν αόρατο κύκλο να σφίγγει γύρω από το λαιμό του.
Μέχρις εδώ, μέχρι το τέλος της ταινίας δηλαδή, τα πράγματα εξελίσσονται «φυσιολογικά». Το κακό καταφέρνει να έχει τα επάνω χέρι, όπως επιβάλλει ο ρεαλισμός, όπως γίνεται στον καπιταλιστικό κόσμο. Όπου το χρήμα και η εξουσία κυριαρχούν και επιβάλλουν τη θέλησή τους. Κάπου εκεί στο τέλος ή μάλλον με το τέλος που διάλεξαν οι δημιουργοί, και αυτή η ταινία δεν μπορεί να αποφύγει την πεπατημένη. Ψευτίζει! Το καλό, το μοναχικό και ατομικό καλό, όπως γίνεται σχεδόν σε όλες τις αμερικάνικες ταινίες, νικάει! Μόνο του αυτό νικάει το οργανωμένο και αποφασισμένο, αλλά και καλά εξοπλισμένο σύστημα! Ένα άτομο και όχι η ομάδα, καταφέρνει να κατατροπώσει το έγκλημα!
Νικάει, αλλά η ζωή παραμένει ίδια και χειρότερη. Ποιος θα τους πει πως όσο και να προσπαθούν δεν θα λύσουν (με αυτόν τον τρόπο) τα προβλήματά τους. Τα εγκλήματα πολλαπλασιάζονται. Οι «νομικές» εταιρίες θεσμοθετούνται. Οι μοναχικοί καουμπόηδες δεν μπορούν, πια, να «καθαρίσουν»! Δεν ζούμε στην εποχή του λάσο και του πιο γρήγορου πιστολιού. Σήμερα κυριαρχούν τα «ανώνυμα» χρηματιστήρια και τα επώνυμα πολιτικά και οικονομικά λόμπι. Τα οποία κανένας Τζορτζ Κλούνι δεν μπορεί (μόνος του) να νικήσει! Αυτή είναι η αλήθεια!
Πολύ λίγες αμερικάνικες ταινίες, ελάχιστες για την ακρίβεια και, πάντως, όχι ο «Μάϊκλ Κλέϊτον», έχουν κατονομάσει καθαρά τον υπεύθυνο. Όλες σχεδόν, και ο «Μάϊκλ Κλέϊτον» ανάμεσά τους, γυρίζουν γύρω από το δολοφόνο, αλλά δεν σηκώνουν το χέρι να τον δείξουν. Και στον «Μάϊκλ Κλέϊτον» ακούγονται διάφορες καταγγελίες, οι οποίες όμως, δεν οριοθετούνται και δεν ταυτοποιούνται με το ίδιο το σύστημα, το οποίο, τελικά, αυτοκαθάρεται! Αφού δικά του παιδιά κάνουν το κακό, δικά του, επίσης, κάνουν και το καλό!
Αν, λοιπόν, «παραβλέψουμε» αυτό το σημείο ή το θεωρήσουμε σαν μια ενδογενή αδυναμία του αμερικάνικου κινηματογράφου (που, οπωσδήποτε, απαιτεί διόρθωση) και μείνουμε στο υπόλοιπο, σε αυτό δηλαδή που τους επιτρέπουν να πουν, τότε η ταινία, με τα παραπάνω δεδομένα, ανακηρύσσεται, τελικά, θετική. Αφού, έστω και μετ΄ εμποδίων, λέει κάποια πράγματα, κάνει κάποιες αποκαλύψεις. Αφού ανοίγει κάποια παράθυρα, για να μπει κάποιο φως.
Να μη μας διαφύγει, ακόμα, πως πολλά πράγματα που δεν μπορούν να πουν οι διάλογοι, τα λέει η φωτογραφία! Για παράδειγμα, το κέντρο της Νέας Υόρκης, αυτά τα τεράστια ψηλά κτίρια, είναι από μόνα τους μια απειλή. Αν ο θεατής συνδυάσει την όψη αυτών των κτιρίων με το περιεχόμενό τους (όλα είναι γεμάτα με «εταιρίες», με «βρωμοδουλειές», με «σκοτεινές υποθέσεις»), τότε θα καταλάβει και αυτά που δεν μπορεί ή δεν θέλει να πει η ταινία!
Παίζουν: Τζορτζ Κλούνι, Άντονι Μινγκέλα, Στίβεν Σόντερμπεργκ, Σίντεϊ Πόλακ, Τζένιφερ Φοξ, Κέρι Όρεντ, κ.ά.
ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΜΟΥ ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ
Γουόνγκ Καρ Γουάϊ
Ο διεθνής, πια, Κινέζος σκηνοθέτης Γουόνγκ Καρ Γουάϊ, διαθέτει έναν ιδιαίτερο και καθαρά δικό του ερωτισμό! Έναν ερωτισμό που δεν δυσκολεύεται να τον διοχετεύσει στην οθόνη και από εκεί στο θεατή είτε γυρίζοντας τολμηρές είτε γυρίζοντας τρυφερές σκηνές. Και στις δυο περιπτώσεις κυριαρχεί ο αισθησιασμός!
Στις «Νύχτες…» έχει να διαχειριστεί ένα, φαινομενικά, μελό. Στα χέρια του, όμως, αυτό το μελό μετατρέπεται σχεδόν σε λυρική ποίηση. Μια νεαρή κοπέλα, που μόλις έχει διαλύσει τον ερωτικό δεσμό της, αφήνοντας, όμως, πίσω της την καρδιά της, ξεκινάει ένα ταξίδι στο χρόνο, για να γιατρευτεί! Πρώτος σταθμός μια συνάντηση με έναν τραυματισμένο, από δικές του εμπειρίες, αλλά και από τις εμπειρίες άλλων, άντρα. Η κοπέλα έχει τη σοφία να μην σταθεί κοντά του, αφού ακόμα δεν πατάει γερά στα ποδάρια της. Φεύγει για να… αποτοξινωθεί και υγιής πια, αν αυτός είναι διαθέσιμος ακόμα, να δημιουργήσουν μια καθαρή σχέση.
Στο ταξίδι στο χρόνο, που διαρκεί εύλογο χρονικό διάστημα, η νεαρή κοπέλα γεμίζει με χρήσιμες εμπειρίες. Εμπειρίες που τη δυναμώνουν. Μαθαίνει καλύτερα τον κόσμο και τους ανθρώπους. Όταν επιστρέψει στην πρώτη στάση, στην πρώτη συνάντηση με τον πληγωμένο άντρα, θα είναι πια ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος! Έτοιμη να μην επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος.
Στο ταξίδι της νεαρής πληγωμένης κοπέλας ο φακός θα πλησιάσει και άλλες ραγισμένες καρδιές, και άλλους πληγωμένους ανθρώπους. Και μέσα από τις δικές τους εμπειρίες τόσο η νεαρή κοπέλα όσο και οι θεατές θα γίνουν σοφότεροι!
Μια «μικρή» ταινία η οποία με πολύ χαμηλούς τόνους μιλάει για «μεγάλα» πράγματα. Παράλληλα και ο θεατής θα χαλαρώσει και θα νοιώσει καλύτερος. Ο έρωτας, η τρυφερότητα, ο λυρισμός, έχουν πάντα πρώτη θέση στις καρδιές των ανθρώπων!
Παίζουν: Νόρα Τζόουνς, Τζουντ Λο, Νάταλι Πόρτμαν, Ρέϊτσελ Γουάϊζ, Ντέϊβιντ Στράδερν.
. .
ΜΠΛΟΥΖ
ΜΕ ΣΦΙΓΜΕΝΑ ΔΟΝ ΤΙΑ
Ροβήρος Μανθούλης
Τι είναι το Μπλουζ; Είναι πόνος, είναι παράπονο, είναι εξομολόγηση, είναι κραυγή, είναι χαρά, είναι έρωτας, είναι αγωνία, είναι επιθυμία;.. Είναι όλα αυτά μαζί και χιλιάδες άλλα ακόμα! Είναι, όμως, πάνω απ΄ όλα τρόπος επικοινωνίας μια καταπιεσμένης μειονότητας! Είναι κώδικας για ξεσήκωμα…
Ο Ροβήρος Μανθούλης, σε μια περίοδο που έβραζε το Βιετνάμ, που μόλις είχε καταλαγιάσει ο Μάης του ΄68, με ένα παγκόσμιο ειρηνιστικό κίνημα, αλλά και το κίνημα των μαύρων της Αμερικής, σε πλήρη δράση (1972), πλησίασε με αγάπη και σεβασμό παλιούς μπλουζίστες της Αμερικής και τους παρακάλεσε να μιλήσουν ελεύθερα! Και αυτοί, που δείχνουν να τον εμπιστεύτηκαν, ξεδίπλωσαν στο φακό του τις «ψυχές» τους, αποκάλυψαν τις κρυφές και τις φανερές επιθυμίες τους!
Η ταινία, δυστυχώς, έδειξε ατολμία. Δεν φάνηκε να είναι στις προθέσεις της η κοινωνιολογική έρευνα. Δεν προσπάθησε να συνδέσει το μουσικό με το πολιτικό κίνημα των μαύρων. Παρότι υπάρχει το υλικό! Ό,τι ακούγεται και ό,τι βγαίνει προς αυτή την κατεύθυνση το βγάζουν τα τραγούδια και οι μουσικές. Και, προπαντός, τα σκαμμένα πρόσωπα και τα πληγωμένα μάτια των μουσικών. Αλλά και οι αυθόρμητοι και αυθεντικοί διάλογοί τους…
Οι ήρωες της ταινίας παίζουν τους εαυτούς τους πάνω σε έναν υποτυπώδη καμβά που τους δημιούργησε ο σκηνοθέτης! Και αυτό είναι μεγάλο εφεύρημα του Μανθούλη. Γιατί οι μπλουζίστες, παρότι πέρασαν δια πυρός και σιδήρου, ίσως και γι αυτό ακριβώς, είναι η προσωποποίηση της καθαρότητας, της σαφήνειας, της ωριμότητας, της λαϊκής σοφίας. Ό,τι λένε αποτυπώνεται βαθιά στο μυαλό και την «ψυχή» του θεατή! Είναι αγνό, καθαρό, ατόφιο χρυσάφι!
Η ταινία παρότι είναι 35 ολόκληρων χρόνων, διαθέτει μοναδική δροσιά. Είναι σα να γεννήθηκε εχθές! Ο θεατής δεν θα κάνει καμία παραχώρηση αν πάει να τη δει! Αντίθετα θα φύγει από την αίθουσα γεμάτος από γλυκά και τρυφερά συναισθήματα. Αλλά και αρκετά κατατοπισμένος για το μπλουζ και τους μπλουζίστες!
. .
παιζονται ακομα
• «Το Αστέρι του Βορά», του Κρις Βάϊτζ.
Πολλοί και γνωστοί ηθοποιοί. Κίντμαν, Κρεγκ, Έλιοτ, Λι, Γκριν, Γουώκερ, κ.ά. Αλλά και πλούσια ντεκόρ, ακριβά κοστούμια, ακριβά γυρίσματα, μουσικές, οπτικά και ηχητικά εφφέ. Γιατί όλα αυτά; Για μια προσπάθεια να αναστηθεί ο Χάρυ Πότερ που, φαίνεται, να… πέθανε οριστικά! Για μια προσπάθεια να φτιαχτεί ένας νέος «Κώδικας Νταβίντσι». Μια νέα πηγή πλουτισμού. (Η ταινία είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας).
Μια νεαρή κοπελίτσα, ο θηλυκός Χάρυ Πότερ, που φοιτά στην Οξφόρδη και ανήκει, συμφωνα με την ταινία, «σε ένα σύμπαν που αποτελεί ένα από τα πολλά παράλληλα σύμπαντα –αόρατες, άϋλες διαστάσεις, όπου η ανθρωπότητα εξελίσσεται με λεπτές διαφορές»!
Πώς; Δεν καταλάβατε τίποτα; Ούτε εγώ κατάλαβα τι ήθελε να μας πει ο ποιητής (η ταινία). Ακούγονται πολλά στην οθόνη για δαιμόνια συντρόφους στον άνθρωπο, «ψυχές» σε άλλα σύμπαντα, πυξίδες αλήθειας και άλλα παρόμοια! Εγώ έπληξα. Κυρίως, γιατί αυτό το μεταφυσικό παραμύθι, είναι σπαστικό (οι σκηνές και τα συναισθήματα δεν ωριμάζουν). Με αποτέλεσμα να μην συγκινεί!
• Το Ορφανοτροφειο, του Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα.
Η ταινία, μαθαίνω, είναι η επίσημη πρόταση της Ισπανίας για τα Όσκαρ! Δεν αποκλείω να βραβευτεί, καθώς είναι ό,τι πρέπει για αποπροσανατολισμό! Ιδιαίτερα σε μια Ισπανία η οποία, παρότι δείχνει ήσυχη, βράζει! Και, επίσης, γιατί στο επίπεδο της κατασκευής, δεν υπολείπεται σε τίποτα από μια αντίστοιχη αμερικανική ταινία.
«Η Λόρα έχει μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο. Τριάντα χρόνια μετά, αυτή και ο άντρας της, μαζί με το υιοθετημένο γιο τους, θα μετακομίσουν στο εγκαταλελειμμένο πια ορφανοτροφείο, μετατρέποντάς το σε σπίτι για παιδιά με ειδικές ανάγκες. To σπίτι, όμως, είναι στοιχειωμένο! Το υιοθετημένο παιδί θα αρχίσει να έχει φανταστικούς φίλους και να παίζει μαζί τους παράξενα παιχνίδια. Όλα αυτά θα φέρουν στην επιφάνεια καλά κρυμμένες αναμνήσεις από την παιδική ηλικία της Λόρας…».
Αντιλαμβάνεστε τι θα συμβεί στην οθόνη! Θα φανεί όλο το πρόβλημα που
αντιμετωπίζουν τα παιδιά με ειδικές ανάγκες στην Ισπανία και αλλού! Αφού απουσιάζει η ντροπή δεν μένει παρά ένα Όσκαρ στο «Ορφανοτροφείο»! Και με την ευκαιρία και ένα Όσκαρ και στους δικούς μας που έχτισαν το νοσοκομείο για τα παιδιά με όγκο… Αλήθεια τι έγινε εκείνο το νοσοκομείο;
• Για «Τα Μπαλάκια της Οργής», του Ρόμπερτ Μπεν Γκάραντ,
δεν λέμε τίποτα! Πέσ΄ τε και εσείς, πως δεν γυρίστηκαν καθόλου! Δεν πρόκειται να αδικήσετε κανέναν! Αντίθετα θα σώσετε κάποια ευρώ από κάποιους απληροφόρητους!
• Το ντοκιμαντέρ «Animals In Love», του Λοράν Σαρμπονιέ,
αν το βλέπαμε στην τηλεόραση, θα νοιώθαμε, σίγουρα, ικανοποίηση! Στον κινηματογράφο κουράζει. Υπάρχουν, βέβαια, πολλές θαυμάσιες εικόνες, ζώα και πουλιά με υπέροχα χρώματα και εξαιρετικά σχήματα. Όμως, κουράζει!
Κουράζει ιδιαίτερα, ίσως, γιατί λείπει ο λόγος! Ο θεατής ακούει συνέχεια ερωτικά κρωξίματα και ερωτικά μουγκρητά. Πότε-πότε βλέπει και κάποια «τσόντα» με χιμπατζήδες ή κάποιες ερωτικές «συνομιλίες» πουλιών και άλλων πετούμενων! Αυτά!
