η αλλη διασταση

Κυριακάτικος ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
30-3-08

Η ΘΥΕΛΛΑ, ΣΑΣ ΒΕΒΑΙΩΝΩ, ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ!
νικου αντωνακου

 Σας έχω μιλήσει για τη Θύελλα, τη βαφτιστήρα μου. Μιλάμε για αγρίμι! Όταν βάλει κάτι στο μυαλό της δεν πείθεται με τίποτα! Όταν, δε, νευριάσει σοβαρά, δεν αφήνει τίποτα όρθιο. (Ο χαρακτήρας της μου «ενέπνευσε» το όνομα). Η Θύελλα, λοιπόν, όπου να ΄ναι θα πιάσει τα έξι. Μια ηλικία οριακή, σύμφωνα με τις τελευταίες αποφάσεις της Ε.Ε. Αποφάσεις που αποδέχτηκε πλήρως η ελληνική κυβέρνηση, παρ΄ ό,τι το σύνταγμά μας άλλα προστάζει!..   
 Με το δημοτικό όλοι ελπίζουμε να τα καταφέρουμε. (Με το νηπιαγωγείο έχουμε αποτύχει. Μια πηγαίνει, μια δεν πηγαίνει. «Είμαι κουρασμένη», λέει και τελείωσε). Από καιρό τώρα, λοιπόν, έχουμε αρχίσει τον αγώνα για το πρώτο της πραγματικό σχολείο (δημοτικό). Ούτε στο χορό πάει, παρ΄ ό,τι ήταν επιλογή της. Όλη η οικογένεια, λοιπόν, έχει πέσει επάνω της για να την προετοιμάσει για το δημοτικό. Από αυτή την προσπάθεια έχουμε κιόλας τα πρώτα θετικά σημάδια. «Θα πάω», μας λέει. «Θα πάω γιατί μου αρέσει η Νίτσα (μια δασκάλα που γνωρίζει και ελπίζει -και εμείς ελπίζουμε- να είναι η δική της δασκάλα).     
 Πιστεύω πως κάθε υγιώς σκεπτόμενη οικογένεια πράττει όπως ακριβώς πράττουμε και εμείς. Είμαστε υποχρεωμένοι να εξημερώσουμε το αγρίμι. Είμαστε υποχρεωμένοι να το τιθασεύσουμε και να το κάνουμε υπάκουο! Στα πλαίσια αυτής της αποστολής κάναμε και την πρώτη απόπειρα να το… προσαρμόσουμε προς τις Κοινοτικές Οδηγίες. (Το σύνταγμά μας, αφού το έχει γραμμένο η κυβέρνηση, δεν  θα το γράφαμε εμείς); Πήραμε, λοιπόν, μελάνια και χαρτιά. Πολλά μελάνια και πολλά χαρτιά. Χαχανίζοντας και κάνοντας αστεία βουτήξαμε ο ένας μετά τον άλλον, δήθεν παίζοντας, τα μεγάλα δάκτυλα στο μελάνι και ύστερα κολλήσαμε τα αποτυπώματά μας πάνω στις λευκές κόλες! «Κοίτα» σχέδιο φώναξε με θαυμασμό ο ένας. «Ωραίο σχήμα», ο άλλος. «Το δικό μου είναι υπέροχο», ο τρίτος. «Έλα και εσύ, αγάπη μου», είπε η μάνα της.
 Ξέρω, δεν μπορείτε να καταλάβετε, γιατί δεν έχετε δει τη Θύελλα νευριασμένη! «Αυτά είναι σαχλαμάρες», φώναξε! «Μου ζητάτε να λερώσω τα χέρια μου! Και μετά να τρίβω, να τρίβω! Αυτά δεν είναι ζωγραφική είναι ηλιθιότητες! Βλακείες! Εγώ δεν μαυρίζω το δάκτυλό μου»!
 «Ε, πώς δεν βουτάς, γλυκιά μου», της λέει η μάνα της, ενώ παράλληλα την τραβάει μαλακά προς τις μελάνες και τις άσπρες κόλες. «Όλοι βουτήξαμε! Ακόμα και ο νουνός, που σ΄ αγαπάει»! «Κανένας δεν με αγαπάει, αφού μου ζητάτε να λερώσω τα χέρια μου! Και γιατί, παρακαλώ, να τα λερώσω; Για να φτιάξω αυτή τη σαχλαμάρα». Μιλώντας πιάνει την πρώτη κόλλα με το πρώτο αποτύπωμα και τη σκίζει! «Είναι ζωγραφιά αυτή»; ρωτάει και σκίζει το δεύτερο αποτύπωμα. «Αυτό εγώ δεν καταδέχομαι να το κάνω»! ολοκληρώνει και σκίζει και το τρίτο αποτύπωμα.
 Την αφήνουμε στα νεύρα της και συνωμοτικά πιάνουμε μια γωνία και αρχίζουμε τον ψίθυρο. «Δεν θα υπογράψει»! λέει ο ένας. «Δεν είναι υπογραφή», διορθώνει ο άλλος, «αποτύπωμα είναι»! «Εντάξει, δεν θα αποτυπωθεί, δεν χάλασε ο κόσμος», τολμάω να πω. «Δεν μπορεί», μου φωνάζει ο πατέρας της, «τρελαθήκατε! Δεν ξέρω τι συνέπειες μπορεί να έχουμε! Η εντολή είναι καθαρή: «Μόλις ολοκληρωθούν οι τελευταίες λεπτομέρειες όλα τα παιδιά της Ελλάδας μόλις πατήσουν τα έξι είναι υποχρεωμένα να καταγράψουν τα δακτυλικά τους αποτυπώματα».  
Πράγματι τα «βιομετρικά διαβατήρια» που ζητάει η Ευρωπαϊκή Ένωση, στο εξής θα βγαίνουν από τη βάση δεδομένων που δημιούργησε η Ε.Ε, τη μεγαλύτερη βάση δεδομένων που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Η Ε.Ε., αυτή η Σπιναλόγκα, αυτή η σύφιλη του φιλελευθερισμού, στον «κοινό αγώνα της» με την άλλη μεγαλύτερη αρρώστια την Αμερική και με πρόσχημα «την πρόληψη της τρομοκρατίας», υποχρεώνουν τα κράτη να προσαρμόσουν τις νομοθεσίες τους και στη συνέχεια αυτά να υποχρεώσουν τα εξάχρονα παιδιά να καταγράψουν τα αποτύπωμά τους! Τα αποτυπώματά τους που δεν αλλοιώνονται, σε αντίθεση με τα άλλα χαρακτηριστικά των παιδιών που αλλοιώνονται με το χρόνο (πρόσωπο, κλπ). Αυτή η βιομετρική καταγραφή γίνεται στα πλαίσια της θέσπισης ακόμα αυστηρότερων αντιτρομοκρατικών νόμων! 
 «Εγώ, δεν υπογράφω», φωνάζει η Θύελλα που κρυφάκουγε και τραβάει με δύναμη το τραπεζομάντηλο με τις μελάνες και τα χαρτιά και τα σκορπάει στο χαλί και στο πάτωμα. «Εγώ δεν υπογράφω», ξαναλέει δυνατά και χώνεται στο δωμάτιό της βροντώντας την πόρτα! Η Θύελλα, σας βεβαιώνω, δεν θα υπογράψει!
 
 

κριτικη κινηματογραφου

κριτική ταινιών 27-3-08
για την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
από το Νίκο Αντωνάκο

δυο ελληνικες αποπειρες
ΝΟΤΙΟΚΟΡΕΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ
ΚΑΙ ΣΤΕΓΝΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ
 

Συνεχίζεται για δεύτερη εβδομάδα η πολύ καλή ελληνική ταινία «Διόρθωση», του Θάνου Αναστόπουλου (Μικρόκοσμος Prince Filmcenter). Μαζί της θα παίζονται και οι μικρού μήκους ταινίες «Βροχή», της Σύλλα Τζουμέρκα, «Εσωτερικό Νύχτα», του Αχιλλέα Κυριακίδη, «Εσωτερικό Σπιτιού με Γυναίκα που Καθαρίζει Μήλα», του Έκτορα Λυγίζου και «Υγραέριο», του Μπουγιάρ Αλιμάνι. 
 
 Οι 4 καινούριες ξένες ταινίες της εβδομάδας, με εξαίρεση την πολύ καλή νοτιοκορεάτικη ποιητική αλληγορία «I΄Am a Cyborg, But That΄s OΚ!», του Πάρκ Τσαν-Γουκ, είναι ταινίες που δεν θα απασχολήσουν την ιστορία του κινηματογράφου, αλλά ούτε τις καρδιές μας. Η ταινία του Πίτ Τράβις «Σημείο Υπεροχής», ωστόσο, σε καμία περίπτωση -και από κανέναν- δεν πρέπει να περάσει ασχολίαστη. Γιατί πρόκειται για μια ακόμα προκλητική παραγωγή των αμερικάνικων σκοτεινών αντιδραστικών κύκλων. Των αμερικάνικων σκοτεινών πρακτορικών «studio», που κρύβονται πίσω από γνωστά και υπαρκτά κινηματογραφικά studio, και παράγουν κατευθυνόμενες προπαγανδιστικές ταινίες. Καλός ο Αμερικάνος πρόεδρος, κακοί οι «τρομοκράτες»! Τέτοια ψέματα!
 Οι άλλες δυο ξένες ταινίες της εβδομάδας είναι το βίαιο θρίλερ, που κρύβεται κάτω από τη δήθεν μελέτη της βίας, «Fanny Games», του Μίκαελ Χάνεκε και η χοντρή σαχλοκωμωδία (χοντρή φάρσα-σάτιρα για την ταινία οι «300») «Σπαρτιάτες για Κλάματα», των Τζέϊσον Φρίντμπεργκ & Άαρον Σέλτζερ.
 Η εβδομάδα μας έφερε και δυο νέες Ελληνικές ταινίες. Την όγδοη μεγάλου μήκους ταινία του Βασίλη Βαφέα «Γυναικείες Συνομωσίες» και την τελευταία ταινία του Νίκου Αλευρά «Ερωτικά Μαθήματα Για Επαναστατική Δράση». Ούτε οι «Συνωμοσίες» είναι αρκούντως πειστικές, τουλάχιστον για τα μέτρα του σκηνοθέτη τους, ούτε τα «Ερωτικά Μαθήματα» είναι επαναστατικά, ακόμα και με τα κριτήρια «περί τον έρωτα και την επανάσταση» του δημιουργού τους. Ωστόσο και οι δυο, με διαφορετικούς τρόπους η κάθε μια, είναι (με αρκετή ανοχή και καλή διάθεση), σοβαρές και «πονεμένες» απόπειρες! Πολύ μακριά, βέβαια, από το… ασφαλιστικό! Ποιος ασχολείται τώρα με τόσο πεζά θέματα!      
     
I΄ AM A CYBORG, BUT THAT΄S OK!
Πάρκ Τσαν-Γουκ

 Πολύ λίγοι θα διαφωνήσουν για τον αν ο Νοτιοκορεάτης Πάρκ Τσαν-Γουκ (Old Boy) είναι ένας πολύ καλός σκηνοθέτης. Για το ότι σε μερικές του ταινίες δεν έχει αγγίξει το εικαστικά «σπάνιο» στην τέχνη του (Sympathy for Mrs. Vengeance). Και, επίσης, πολύ λίγοι θα διαφωνήσουν περί του ότι είναι από τους δημιουργούς που «ψάχνονται». Σχεδόν κάθε ταινία του είναι και μια προσπάθεια να προσεγγίσει καινούρια εκφραστικά μέσα, να παρουσιάσει μια άλλη «οπτική» για τον κόσμο του. Και το κυριότερο: είναι πάντα αυθεντικός και με δική του (εθνική) ταυτότητα!
 Η καινούρια του ταινία «I΄Am a Cyborg, But That΄s OΚ!», με τη βοήθεια του καλού φωτογράφου του (Τζουνγκ Τζουνγκ-Χουν) και του ακόμα καλύτερου συνθέτη του (Τσο Γουνγκ-Ουκ) είναι μια πανέμορφη, αν και αντιφατική (αλλού είναι γρήγορη και εικαστικά έξοχη και αλλού αργή και εικαστικά συμβατική) ποιητική αλληγορία για τον έρωτα και όχι μόνο! Ο Παρκ έβαλε τους ήρωές του σε ένα ψυχιατρικό άσυλο (χώρο που επιτρέπει υπερβάσεις). Υπερβατικοί και οι ίδιοι, είναι γεμάτοι «παράξενες» σκέψεις και συμπεριφορές! Κύριο χαρακτηριστικό τους η υπέρμετρη φαντασία, η οποία ξεφεύγει από κάθε λογική (λογική με την τρέχουσα έννοια της λέξης). Τέτοιοι ήρωες μπορούν να λένε «απίθανα» πράγματα! Πράγματα που στα στόματα των «λογικών» ακούγονται υπερβολικά και άνοστα! 
 Το ένα από τα δυο κεντρικά πρόσωπα της ιστορίας του είναι μια νεαρή τρόφιμος του ψυχιατρείου η οποία, εργαζόμενη σε ένα καταπιεστικό εργοστάσιο, τρελαίνεται και «ξυπνάει» μέσα στο «παράξενο» ψυχιατρικό ίδρυμα στο οποίο τη μετέφεραν! Το ταραγμένο μυαλό της την κάνει να νοιώθει… ρομπότ (Cyborg) σε αποστολή! Ένα ρομπότ που πρέπει να σκοτώσει όλους τους γιατρούς και τις νοσοκόμες (οι οποίοι την κρατούν αιχμάλωτη). Η δεύτερη αποστολή της, αφού τελειώσει με το προσωπικό του ψυχιατρείου, είναι να βρει τη σχιζοφρενή, επίσης, γιαγιά της (το ιστορικό παρελθόν της) η οποία θα την βοηθήσει να ανακαλύψει το «σκοπό της ύπαρξής της»! Για να τα πετύχει όλα αυτά, βέβαια, πρέπει πάνω απ΄ όλα να κρατηθεί η ίδια «υγιής». Έτσι αρνείται κάθε συμβατική τροφή, η οποία θα μολύνει το εσωτερικό της, και γλύφει απλώς μπαταρίες!
  Το δεύτερο κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ένας μανιακός κλεπτομανής! Ο οποίος με την αρετή της παρατηρητικότητας, που τον διακρίνει, καταφέρνει να κλέβει χαρακτηριστικά και ιδιότητες άλλων ανθρώπων. Επίσης, είναι άριστος κατασκευαστής μασκών. Κάθε καινούρια προσωπικότητα που σχηματίζει (με τις κλοπές του) την ντύνει με τη σχετική μάσκα! Η αρετή του να παρατηρεί τον κόσμο τον έκανε να… παρατηρήσει τη νεαρή ρομπότ! Αυτός, βέβαια, ξέρει πως το κορίτσι δεν είναι μηχανή, αλλά άνθρωπος. Ένας υπέροχος άνθρωπος. Τον οποίο και ερωτεύεται. «Εισδύει», λοιπόν, στο εσωτερικό της και αγωνίζεται να την επαναφέρει στην πραγματικότητα!
 Σας είπα μιλάμε για μια ποιητική και σουρεαλιστική αλληγορία! Κάθε κουβέντα των ηρώων έχει, μπορεί να έχει, πολλαπλά νοήματα! Βέβαια λέγονται και πολλά πράγματα συμβατικά, χωρίς καμία ιδιαίτερη φιλοσοφική αξία, πώς θα γινόταν αλλιώς; Όμως, αν κανείς παρακολουθήσει προσεχτικά τους δύσκολους, πράγματι, διαλόγους, θα διαπιστώσει πως υπάρχουν πολλές υπαρξιακές και φιλοσοφικές ανησυχίες. Ανησυχίες που έχουν να κάνουν με τον έρωτα, με τη ζωή, με το θάνατο, αλλά και με την  ελευθερία και, κατ΄ επέκταση, με την πολιτική. 
 Βέβαια, και αυτό οφείλουμε να το ξεκαθαρίσουμε για να μην τρέφουμε αυταπάτες, η ταινία δεν ανατρέπει τον… Κομφούκιο! Δεν ανατρέπει τη μεταφυσική ούτε, πολύ περισσότερο, καταργεί την υλιστική φιλοσοφία! Αυτά τα πράγματα δεν μπορεί να τα επιχειρήσει ο κινηματογράφος ή τουλάχιστον ο συγκεκριμένος δημιουργός! Οι «φιλοσοφίες» που ακούγονται στην ταινία είναι περισσότερο φιλοσοφικές αγωνίες παρά φιλοσοφικές προτάσεις! Και με αυτή την έννοια ο θεατής, δεν θα πάθει εσωτερικές αναταράξεις. Δεν θα έρθει αντιμέτωπος με την πολιτική συνείδησή του. Θα νοιώσει, απλώς, τρυφερότερος! Και αυτό, βέβαια, δεν είναι λίγο, όταν σκεφτούμε τη στεγνή και στέρφα καθημερινή πραγματικότητα!
 Η ταινία παρακολουθείται πολύ ευχάριστα. Νοιώθεις σα να βρίσκεται στη μέση ενός πολύχρωμου Λούνα-Πάρκ ή στη μέση μιας πολύχρωμης θεατρικής παράστασης δρόμου με ξυλοπόδαρους, με μουσικές και με χορευτικά. Έχει, δε, αρκετές στιγμές (σκηνές) «μοναδικές» κινηματογραφικά! Η φαντασία του δημιουργού, οι ερμηνείες των ηθοποιών, η φωτογραφία και η μουσική επένδυση, έχουν «ταυτιστεί» απόλυτα με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί μια «μαγεία», ένας πανέμορφος κόσμος. Και μόνο γι΄ αυτές τις σκηνές αξίζει κανείς να δει την ταινία! Αυτές οι δυνατές σκηνές, επίσης, που είναι αρκετές, σε κάνουν να «ξεχνάς» την όποια κούραση νοιώθεις από το αργόσυρτο κύλισμα κάποιων λιγότερων εμπνευσμένων στιγμών (σκηνών) της ταινίας. Κάποιων αμήχανων στιγμών.
Παίζουν:  Λιμ Σου Γέονγ, Τζουνγκ Τζι-Χαν Ρέϊν, κ.ά.

ΣΗΜΕΙΟ ΥΠΕΡΟΧΗΣ
Πιτ Τράβις

 
 Η ταινία κατασκευαστικά είναι πάρα πολύ καλή! Άψογη, θα έλεγε κανείς! Έχει δράση, αγωνία, ανατροπές! Έχει εξαιρετικούς εξωτερικούς χώρους (Μάλαγα της Ισπανίας). Έχει πειστικούς ηθοποιούς και καλές «λήψεις». Αν δεν ήταν τόσο κατάπτυστα προπαγανδιστική θα μιλάγαμε για μια «πολύ καλή ταινία δράσης». Τώρα μιλάμε για ένα, ακόμα, προπαγανδιστικό κατασκεύασμα. Για μια ακόμα ταινία της σειράς «Τα Πράσινα Μπερέ»!
 Το «Σημείο Υπεροχής», με την πολύ καλή τεχνική του και το «μελετημένο» σενάριό του, προσπαθεί να κάνει τη νύχτα μέρα! Ο Αμερικάνος πρόεδρος, λέει η ταινία, ύστερα από σκληρούς και επίμονους αγώνες ενάντια στην παγκόσμια τρομοκρατία, καταφέρνει να πείσει τους Άραβες ηγέτες να συνταχτούν μαζί του ενάντια στους τρομοκράτες! Οι προσπάθειές του, επιτέλους, φτάνουν σε αίσιο τέλος! Αυτός και οι Άραβες ηγέτες (γενικά και αόριστα αυτοί) φτάνουν στη Μάλαγα της Ισπανίας για να υπογράψουν τη συμφωνία. Οι κακοί «τρομοκράτες», όμως, το Ιράν και λιγότερο το Μαρόκο (οι επόμενοι στόχοι της Αμερικής), δεν θέλουν τη συμφωνία. Οργανώνουν μια απόπειρα κατά του προέδρου και αιματοκυλούν τη συγκέντρωση, που γίνεται στην κεντρική πλατεία της πόλης. Ο πρόεδρος, βέβαια, σώζεται και η συμφωνία υπογράφεται!  
 Τι να πεις; Θράσος; Γαϊδουριά; Ότι να πεις μέσα είσαι! Δεν φτάνει που αιματοκυλούν τον κόσμο, που θερίζουν με τα οπλοπολυβόλα τους, τις βόμβες τους και τα πυρηνικά αεροπλάνα τους από άκρη σε άκρη τον πλανήτη, που ξεκληρίζουν τους λαούς και σκοτώνουν άμαχους και παιδιά, που καταστρέφουν πολιτισμούς και μνημεία που άντεξαν χιλιάδες χρόνια, που δημιουργούν κράτη προτεκτοράτα (Κόσσοβο), θέλουν να μας αναγκάσουν να πιστέψουμε ακριβώς το αντίθετο! Ότι η Αμερική και ο πρόεδρός της νοιάζονται για την παγκόσμια γαλήνη! Τέτοια αγυρτεία!
 Και η τέχνη, λοιπόν, στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού! Δίπλα στα Μ.Μ.Ε. και στους άλλους πουλημένους! Οι συνειδήσεις του κόσμου πρέπει, οπωσδήποτε και με όλα τα μέσα, να αποδεχτούν την αμερικάνικη άποψη. Η οποία αμερικάνικη άποψη έχει μεγάλα σχέδια για το μέλλον του κόσμου. Μετά το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Γιουγκοσλαβία, σειρά έχει το Ιράν! Απάνω του, λοιπόν!
 Ξέρω, οι αφελείς (υπάρχουν και τέτοιοι) θα πούνε «εντάξει αδερφέ, για ταινία πρόκειται μην το μεγαλοποιούμε (το ίδιο, βέβαια, λένε και οι πονηροί καθώς και οι κάθε λογής πράκτορες). Αφού πρόκειται για ταινία, κύριοι, γιατί δεν γυρίζουν την αλήθεια, που είναι και πιο ενδιαφέρουσα από το ψέμα; Γιατί δεν γυρίζουν για τις αμερικάνικες επεμβάσεις, για τους εκβιασμούς και την εξαγορά των Αράβων ηγετών, για την αμερικάνικη στρατοκρατία, για την αμερικάνικη τρομοκρατία. Η οποία έχει ξεπεράσει κάθε παρόμοιο στην ιστορία του κόσμου. Για την αμερικάνικη τρομοκρατία η οποία έχει γυρίσει τον ανθρώπινο πολιτικό πολιτισμό στο Μεσαίωνα!
 Όποιος ζητάει παραπέρα επιχειρήματα είναι το ολιγότερο ύποπτος! Και ο πιο βλάκας, πια σήμερα, μετά από τέτοιες ωμές και άθλιες συμπεριφορές της Αμερικής, έχει καταλάβει ότι οι ΗΠΑ και ο πρόεδρός της είναι πολιτικοί γκάνγκστερ. Η ταινία του Πιτ Τράβις είναι μέρος αυτής της πολιτικής. Βγήκε και αυτή από τα ίδια καζάνια που βγαίνουν οι σφαίρες και οι βόμβες! Δε πρόκειται για έργο τέχνης. Πρόκειται για «κρυφό» όπλο!    
Παίζουν: Ντένις Κουέϊντ, Μάθιου Φοξ, Φόρεστ Γουαϊτέκερ, Σίγκουρνι Γουίβερ, κ.ά.
 

ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ 
Βασίλης Βαφέας

 

 Ο Βασίλης Βαφέας είναι σίγουρα συγγενής, μακρινός έστω συγγενής, του Ζακ Τατί! Προσπαθεί να αναπαραστήσει κινηματογραφικά τις κοινωνικές παρατηρήσεις του με καθαρά ιδιόμορφο και προσωπικό τρόπο. Με ένα τρόπο που μοιάζει ρεαλιστικός αλλά έχει, οπωσδήποτε, και ποιητικά (αφαιρετικά) στοιχεία. Πότε το πετυχαίνει και πότε όχι!
 Η όγδοη και τελευταία ταινία του «Γυναικείες Συνομωσίες» είναι, ίσως, η πιο αδύνατη. Τα ζητήματα που συζητάει είναι περισσότερο του δέοντος «προσωπικά» με αποτέλεσμα ο θεατής να συλλαμβάνει τον εαυτό του να παρακολουθεί από μακριά,  πολύ «τρίτος», τα διαδραματιζόμενα. Δεν συμπάσχει!
 Ο κεντρικός ήρωας της ταινίας, ο ξαφνικά άνεργος και την ίδια στιγμή μόλις χωρισμένος μεσοαστός, ίσως και από αδυναμία του ηθοποιού που τον ερμηνεύει, δεν μεταφέρει αρκετό ηλεκτρισμό. Τα πράγματα που συμβαίνουν στην οθόνη δεν γίνονται καθολικά. Δεν είναι άλλωστε. Η ζωή, σε τελευταία ανάλυση, η σημερινή ελληνική πραγματικότητα, είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα, πολύ πιο τραγική! Έτσι το «δράμα» του ήρωα του Βαφέα μοιάζει με πταίσμα. Ο θεατής που θα δει την ταινία βιώνει πολύ πιο βίαιες καταστάσεις! Πολύ πιο ενδιαφέρουσες στιγμές…
 Παρ΄ όλα αυτά και σε ετούτη την ταινία δεν θα αρνηθείς στον Βαφέα την καλή πρόθεση και την ευγένεια. Και οι «Συνομωσίες» είναι τρυφερές και ανθρώπινες. Μέσα στην καθημερινή χυδαιότητα της κινηματογραφικής και τηλεοπτικής εικόνας η ταινία του μοιάζει όαση. Μια όαση, δυστυχώς, χωρίς πραγματικούς χυμούς και χωρίς αληθινές κοινωνικές και προσωπικές αναφορές.
 Μια ακόμα παρατήρηση (και ας ληφθεί υπόψη). Ο Βαφέας δείχνει να απομακρύνεται από τους κοινωνικούς στόχους των πρώτων ταινιών του, «Ανατολική Περιφέρεια», «Ρεπό», «Ο Έρωτας του Οδυσσέα» με τον Κώστα Βουτσά. Ο σημερινός κεντρικός ήρωας του είναι τελείως άχρωμος πολιτικά. Το ίδιο και το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται. Το φυσιολογικό, βεβαίως, θα ήταν το αντίθετο. Οι ήρωές του να ήταν πιο ώριμοι, πιο «φιλοσοφημένοι». Αυτό, όμως, είναι προσωπικό ζήτημα και ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του!
Παίζουν: Αλέξανδρος Τσακίρης, Φαίη Ξυλά, Τζένη Σκαρλάτου, Νίκος Πουρσανίδης, κ.ά. 

ΕΡΩΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ
ΓΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ
Νίκος Αλευράς

 «Μεγάλο» το εγχείρημα του Νίκου Αλευρά. Προσπαθεί να μας πείσει πως ο έρωτας, η ερωτική πράξη καλύτερα, το «σεξ» που λέμε στα… ελληνικά,  είναι η πηγή της δημιουργίας, ακόμα και της επανάστασης! (Η πάλη των τάξεων, κλπ, έπονται για τον Νίκο Αλευρά). Μια τέτοια «πρωτοποριακή» και «επαναστατική» φιλοσοφία, βέβαια, «απαιτεί» και ισάξια καλλιτεχνική υποστήριξη για να έρθει και να δέσει! Η ταινία του Νίκου Αλευρά μοιάζει πρόχειρη (όσο και η «φιλοσοφία» του). Καμία σχέση με ανάλογες (πιο σοβαροφανείς) προσπάθειες ξένων καλλιτεχνών (Μακαβέγιεφ). Το ελληνικά «Ερωτικά Μαθήματα» δεν πείθουν! Οι σκέψεις του Έλληνα δημιουργού δεν «μετουσιώθηκαν» σε αξιόπιστες καλλιτεχνικά εικόνες, όπως των ξένων συναδέλφων του!
 Απομακρυνόμενοι, λοιπόν, από τη… σοβαρότητα είμαστε αναγκασμένοι να μείνουμε στην πλάκα. Εδώ ο Αλευράς τα καταφέρνει καλύτερα. Υπάρχουν πολλές στιγμές στην ταινία του που γελάς. Υπάρχουν, επίσης, και στιγμές που «μορφώνεσαι», αφού η ταινία μεταδίδει πολλές χρήσιμες εγκυκλοπαιδικές ερωτικές (και φιλοσοφικές περί τον έρωτα) πληροφορίες.
 Επιστρέφοντας στη… σοβαρότητα πρέπει να πούμε πως η αισιοδοξία που προσπαθεί να μεταδώσει ο Αλευράς, το πλατύ χαμόγελο που θέλει να προσφέρει, δεν φτάνουν, τελικά, στο θεατή. Τα «Ερωτικά Μαθήματα» ξεπέρασαν και τον δημιουργό τους. Τα καταπίνει η χοντρή πλάκα τους, ο χοντρός χαβαλές τους! Η ειλικρίνεια του δημιουργού (ο Αλευράς είναι ειλικρινής σε αυτό που κάνει), όσο αφοπλιστική και αν είναι, δεν είναι αρκετή για να πείσει. Ο θεατής θέλει να βλέπει και κινηματογράφο! Πλανάρισμα, θέσεις της μηχανής, μοντάζ, ατμόσφαιρα. Εδώ βλέπουμε ταμπλό βιβάν! Και αρκετές φορές «χυδαίες» και ακαλαίσθητες εικόνες.  
 Αν σας λείπει μόνον το χοντρό γέλιο, αν ικανοποιείστε με χοντρά παραδείγματα, αν ξεδίνετε με τον χοντρό χαβαλέ, τότε σπεύσετε! Ο Αλευράς σας περιμένει για να σας διασκεδάσει. Η επανάσταση μπορεί να περιμένει… Ο κόσμος δεν έχει μόνο προβλήματα, έχει πολλά προβλήματα! Χοντρό γέλιο, λοιπόν! Χαβαλέ! Κάνει καλό και σε αυτούς που κερδίζουν από τα (πολλά) προβλήματα! 
Παίζουν: Τάσος Παλαντζίδης, Δημήτρης Πουλικακος, Ρεγγίνα Παντελίδη, κ.ά.

παιζονται ακομα
 
• Fanny Games, του Μίκαελ Χάνεκε.

 

Χωρίς καμία αφορμή, χωρίς καμία απολύτως δικαιολογία, δυο «άρρωστα» νεαρά άτομα μπαίνουν σε ένα σπίτι και σκοτώνουν μια οικογένεια (πατέρα, μάνα, παιδί). Μόλις τελειώσουν την αποστολή τους μπαίνουν (με τους ίδιους σκοπούς) σε ένα άλλο σπίτι. Άλλωστε πριν μπούνε στο σπίτι που παρακολουθούμε την ιστορία είχανε μπει και σε άλλα σπίτια νωρίτερα!..
Γιατί όλα αυτά; Για να δώσουν την ευκαιρία στον αυστριακό Μίκαελ
Χάνεκε να κάνει τις «σπουδές» πάνω στα ζητήματα της βίας. Στην ουσία, βέβαια, το μόνο που καταφέρνει ο «ερευνητής» σκηνοθέτης είναι να διδάξει επίδοξους «άρρωστους» δολοφόνους! Η ταινία του παίρνει άριστα σε αυτόν τον τομέα. Τα υπόλοιπα είναι λόγια!
Παίζουν:Ναόμι Γουότς, Τιμ Ροθ, Μάϊκλ Πιτ, Μπρέϊντι Κορμπέ.

• Σπαρτιάτες για Κλάματα, των Τζέϊσον Φρίντμπεργκ & Άαρον Σέλτζερ.

 

Είδατε τους δυο άθλιους Μεγαλέξανδρους με τις στολές και τις περικεφαλαίες που στήθηκαν δίπλα στον Καρατζαφέρη στο πρόσφατα «συλλαλητήριο» της Θεσσαλονίκης; Οι «Σπαρτιάτες» των Τζέϊσον Φρίντμπεργκ & Άαρον Σέλτζερ στον ίδιον ράφτη ράβονται! Ίδια άθλια εικόνα (και περιεχόμενο)!
Είναι τόσο εξοργιστική η ταινία που στο τέλος παθαίνεις ανοσία! Το μόνο που λες είναι ένα αηδιαστικό «χέσ΄ τους» και βγαίνεις από την αίθουσα. (Η ταινία, πάντως, υποτίθεται, σατιρίζει την άλλη πρόσφατη ιστορική αηδία, τους ψηφιακούς «300»).
Παίζουν: Σον Καγκουάϊρ, Κάρμεν Ηλέκτρα, Κεν Νταβίσιαν, Κέβιον Σάρμπο.