Κυριακάτικος ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
3-3-08
ΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ!
νικου αντωνακου
Ήταν, λέει, μια όμορφη και (στα χαρτιά) ανεξάρτητη χώρα, που τα 3/5 της -και ακόμα περισσότερο- τα έβρεχε πανέμορφη μπλε θάλασσα! Από τα πολύ νότια της χώρας με ένα σάλτο πέρναγες στην Αφρική! Για την ακρίβεια πήδαγες πάνω στα πετρέλαια! Αυτή η γεωγραφική σύμπτωση και κυρίως η ενδοτικότητα (κάποιοι την ονομάζουν υποταγή) όλων των κυβερνήσεων που διοίκησαν μετέτρεψε την όμορφη χώρα σε ένα απέραντο… μεταγωγών! Το Μεγάλο Αφεντικό, αυτό που έβαλε χέρια στα ξένα πετρέλαια, είχε πάντα όποιες διευκολύνσεις επιθυμούσε! Σταθμούς πυρηνικών, σταθμούς υποβρυχίων, στρατόπεδα, ναυτικό, αεροπορία! Και ετεροδικία, για να μην ξεχνιόμαστε!
Για τα νότια, λοιπόν, η όμορφη χώρα δεν είχε λόγο και ας τη χώριζε μόνο ένας χαιρετισμός από τους γείτονες της! Λόγο, όμως, δεν είχε και για την ανατολή, παρ΄ ό,τι τα προβλήματα με τον ανατολικό γείτονα είχαν βάθος αιώνων. Το Μεγάλο Αφεντικό είχε και για εδώ την άποψή του, η οποία, φυσικά, ήτανε τελεσίδικη και αμέσως εκτελεστή! Έκανε τους δυο αιώνιους εχθρούς συμμάχους! Για την ακρίβεια τους έντυσε και τους δυο στο χακί και τους ενέταξε στο στρατό του. Βέβαια, πού και πού οι δυο «αιώνιοι εχθροί» άρχιζαν τους καυγάδες (τις περισσότερες φορές αυτοί οι καυγάδες ήταν έργο του Μεγάλου Αφεντικού) οι οποίοι σταμάταγαν μόλις εκείνο θύμωνε και έλεγε «για σταματήστε»!
Πάνε και τα ανατολικά σύνορα! Για τα δυτικά ποτέ δεν μπήκε θέμα. Οι χώρες της δύσης ήταν πάντα χώρες «κοινού ενδιαφέροντος», αφού και αυτές, όπως και η όμορφη χώρα, ανήκαν στον «ελεύθερο κόσμο», είχαν την ίδια φιλοσοφία, τον ίδιο πολιτισμό, τις ίδιες επιδιώξεις. Βέβαια δεν είχαν το ίδιο βιοτικό επίπεδο, αλλά το πάλευε η όμορφη χώρα. Κάποια στιγμή, όμως, και αυτό συνετελέσθη! Η χώρα με τη μπλε θάλασσα μπήκε στην ΟΝΕ. Απόκτησε το ίδιο νόμισμα με εκείνες! Έγινε μέρος μιας μεγάλης και δυναμικής αγοράς. Απόκτησε τεράστια οικονομική και πολιτική δύναμη! Ο πολίτης αγόραζε, πια, 170 δραχμές το κουλούρι! Τρία με τέσσερα κουλούρια την ημέρα και πάει η σύνταξη! (Αυτό, όμως, είναι άλλης στιγμής συζήτηση).
Ανατολή, Δύση, Νότος, τα είπαμε, δεν της έπεφτε λόγος! Το Μεγάλο Αφεντικό, φρόντιζε πριν από εκείνη για εκείνη! Ήταν τέτοια η συνεργασία τους, τέτοια η αμοιβαία εμπιστοσύνη που, κατά καιρούς, το Μεγάλο Αφεντικό ονόμαζε και έχριζε την όμορφη χώρα προτεκτοράτο του! Και εκείνη καμάρωνε όπως καμαρώνουν τα γύφτικα και ιδίως τα αφιλότιμα και δουλικά σκεπάρνια! Στα ζητήματα του ψυχρού πολέμου και του αντικομμουνισμού η πανέμορφη χώρα ήταν το πιο πιστό σκυλί του Μεγάλου Αφεντικού. Ο «από Βοράς κίνδυνος» έγραψε ιστορία! Πάνω του στήθηκαν συλλήψεις, έκτακτα στρατοδικεία, φυλακές, εξορίες, εκτελέσεις! Τι ντροπή! (Και αυτό το θέμα είναι ανοιχτό για συζήτηση και τιμωρία)!
Και ήρθαν τα χρόνια της δικαίωσης τόσων «κοινών αγώνων». Ο Βοράς, και από δική του ευθύνη είναι αλήθεια, άρχισε να υποχωρεί! Η μία χώρα του σοσιαλισμού μετά την άλλη άρχισε να ηττάται! Η όμορφη χώρα που τα 3/5 της βρέχονται από τη μπλε θάλασσα, εκτελώντας στο ακέραιο τις εντολές του Μεγάλου Αφεντικού, ανέβασε στροφές! Άνοιξε διάπλατα τα σύνορά της και οι δρόμοι της γέμισαν τανκς και οπλοπολυβόλα! Τα αεροδρόμια και τα λιμάνια της έσφυζαν από ζωή! Τα ξένα στρατεύματα έκαναν κατοχή. Όλες οι κάνες στραμμένες προς το Βορά! Οι εκρήξεις στη Γιουγκοσλαβία ακούγονταν μέχρι την πρωτεύουσα! Τέτοια γιορτή!
Τέτοια φασιστική οχλαγωγία!
Όταν η νίκη ολοκληρώθηκε, όταν οι γειτονικές χώρες κόπηκαν σε φέτες, όταν οι βομβαρδισμοί και οι άλλες επιθέσεις έφεραν τελικά αποτελέσματα, οι σύμμαχοι έκατσαν να τα βρούνε! «Πάρε εσύ ετούτο, παίρνω εγώ εκείνο», άρχισαν το διάλογο μεταξύ τους οι μεγάλες δυνάμεις! «Παίρνω εγώ εκείνο, πάρε εσύ το άλλο». «Εγώ»; φώναξε η πανέμορφη χώρα, που έβλεπε να την αγνοούνε (όπως πάντα)!
Όλα τα κόκκαλα που της είχαν υποσχεθεί ή η ίδια είχε ελπίσει τα πήρανε πίσω! «Δώστε μου, τουλάχιστον, το όνομα των Σκοπίων», παρακάλεσε! «Θέλω και εγώ ένα τρόπαιο για το λαό μου. Μια δικαιολογία για τις ντροπές που του φόρτωσα»! Καμία απάντηση. Άφησαν -και αφήνουν- την όμορφη χώρα να βουρλίζεται, όπως βουρλίζονται τα φερέφωνα και οι καταδότες!
