Κυριακάτικος ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
27-4-08
ΤΙ ΤΡΑΒΑΣ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ!
νικου αντωνακου
Πλησιάζοντας το Πάσχα είχα μια αγωνία, ένα άγχος! Δεν είναι εύκολη δουλειά να περιμένεις ένα ολόκληρο χρόνο απέναντι από το γυαλί Εκείνον. Δεν είναι τόσο ο χρόνος, αυτός περνάει, αλλά η αβεβαιότητα: θα έρθει ή δεν θα έρθει; Και αν φέτος απουσιάσει; Αν έφυγε για το Σινά ή κλείστηκε σε κάποιο μοναστήρι; Μαύρο Πάσχα θα περάσει το Πανελλήνιο και πρώτος εγώ, βέβαια!
Πνιγμένος μέσα σε αυτές τις δικαιολογημένες αγωνίες πέρασα τελείως στο ντούκου ότι μας έβγαλαν από το Κιότο! Σιγά το πρόβλημα! Το περιβάλλον μπορεί να περιμένει, άντεξε τόσα! Επίσης, δεν με συγκίνησαν τα γεγονότα στη Μανωλάδα. Τα έχω ξαναδεί πριν δυο-τρία χρόνια στην Άρτα. Από εδώ και στο εξής, δε, θα τα βλέπουμε συνέχεια! Ακόμα και η ακρίβεια, όπως την έβαλε, για μια ακόμα φορά, ο προπομπός των κακών μελλούμενων Γκαργκάνας, δεν μου έφερε καμιά ταραχή. Έχω συνηθίσει απ΄ αυτούς να περιμένω τα χειρότερα! Και από τον Γκαργκάνα, αυτά που θα συμβούν του… χρόνου!
Σε καμία περίπτωση δεν με βόλευε η ιδέα πως όλα τα άλλα θα ήταν στη θέση τους. Πως και φέτος θα είχαμε στο πασχαλινό τραπέζι μας κόκκινα αυγά, τσουρέκια και αμνοερίφια, έστω και με υπερβολικές αυξήσεις! Ο καθένας το ξέρει, η αισχροκέρδεια οργιάζει το Πάσχα (και στις άλλες τις γιορτές, βέβαια, αλλά και τις υπόλοιπες μέρες, επίσης). Εγώ όλα αυτά τα ξεπερνάω. Όμως, δεν μπορώ να χαρώ Πάσχα, χωρίς Εκείνον!
Δεν ξέρω γιατί! Ίσως το ξανθό του μαλλί, ίσως τα άσπρα δόντια του, ίσως το ήσυχο της βελούδινης, πράγματι, φωνής του! Ίσως όλα αυτά μαζί! Ίσως, ακόμα, τα προσεγμένα πλάνα των οπερατέρ, οι κόντρα φωτισμοί, που δημιουργούν ένα «θείο φως» στο πίσω μέρος του κεφαλιού, ίσως οι αχτίδες του ήλιου που μπαίνουν από τα παράθυρα και τους φεγγίτες των εκκλησιών, όταν ψέλνει τις πανέμορφες, είναι αλήθεια, ψαλμωδίες του, ίσως τα εφέ που δημιουργούν οι καπνοί από τα καντήλια. Δεν μπορεί να υπάρξει Πάσχα, Πάσχα ελληνικό, χωρίς Εκείνον!
Το τροπάριο της Κασσιανής εφέτος θα ήταν αβάσταχτο για το πανελλήνιο και για εμένα, σκεφτόμουν! Είχε φτάσει η Μεγάλη Τρίτη και δεν είδαμε ούτε μια ξανθή τρίχα του. Όμως, πριν ολοκληρώσω τη σκέψη μου, ω, θεέ μου, νάτος! Την εισαγωγή, την κάνει, όπως κάθε χρόνο, ο πάντα βαθιά πιστός και πάντα ενάρετος κύριος Αυτιάς! Και αμέσως δυο πανέμορφες οδοντοστοιχίες! Το φαρδύ μέτωπο και δυο ολόξανθα και ατίθασα τσουλούφια. Στο άλλο παράθυρο ο πνευματικός του! Ένα ντουέτο μοναδικό! Και από κοντά ο παρουσιαστής να έχει λιώσει από κατάνυξη! Φαρισαίοι!
Το τι ακολούθησε, δεν περιγράφεται, αγαπημένοι μου αναγνώστες! Οι καλλίτερες στιγμές του Λαζόπουλου πετάγονται μετά βδελυγμίας στα άχρηστα! Αυτό το θρησκόληπτο τρίο σπάει ταμεία! Φέτος ήταν αχτύπητο! Απείρως καλύτερο από κάθε άλλη φορά! «Εμένα ο Χριστός «μπήκε» μέσα μου όταν ήμουν ακόμα πολύ μικρός», αρχίζει την αφήγησή του Εκείνος. «Από τότε τον νοιώθω μέσα μου να μεγαλώνει, να μεγαλώνει» (κανένας φόβος για εγκυμοσύνη ή κάποια έκρηξη). «Τι λες»! «Τι λες», θαυμάζει ο παρουσιαστής! Πάνω από μισή ώρα οι δυο τους! Μετά ακούγεται η μάνα! Ό,τι είπε Εκείνος για τον Χριστό, είπε ετούτη για το γιό της! «Τι λες»! «Τι λες», πάλι ο παρουσιαστής!
Μετά τη μάνα τη σκυτάλη παίρνει ο πνευματικός! Ο Πίνδαρος ήταν αστείος ποιητής μπροστά στον παπά! Αφού έπλεξε και αυτός το εγκώμιο του Πέτρου μάς είπε και μια «προσωπική» ιστορία και σας τη μεταφέρω! Ήρθε μια αλλοδαπή πόρνη (αλλιώς την ονόμασε) για εξομολόγηση. Μου είπε: παπά μου έχω πάει με χιλιάδες άντρες. Τον οργασμό μου, όμως, τον κράτησα για τον άντρα μου! (Τώρα η πόρνη είναι παντρεμένη και φρόνιμη). Έλα να σε κοινωνήσω, της λέω. Όχι, παπά μου, είμαι αμαρτωλή! Αμαρτωλή εσύ, που κράτησες τον οργασμό σου για τον άντρα σου; Εσύ είσαι ένας άγγελος! «Ήταν αλήθεια, όμορφη, γαλανομάτα, δίμετρη», ολοκλήρωσε λάγνα ο πνευματικός!
Σας ρωτώ; Μπορεί να υπάρξει Πάσχα χωρίς το «εσωτερικό δέσιμο» του Πέτρου με τον Χριστό, τα κατάπληκτα μάτια του Αυτιά, την απορία του: «τι λες, τι λες» και χωρίς τον πνευματικό να τα επιβεβαιώνει όλα ετούτα; Τι είπατε; Το αρνί έχει χοληστερίνη; Φάτε, χριστιανοί μου, άφοβα!
