η αλλη διασταση

Κυριακάτικος ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
25-5-08

ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΜΑΗ ΤΟΥ ΄68
νικου αντωνακου
  
 Καλό είναι να κάνουμε την αυτοκριτική μας! Αυτή η απόλυτη άποψη ότι ο αστικός τύπος είναι με τον καπιταλισμό αποδείχτηκε λαθεμένη. Τέτοια εκστρατεία σε βάρος του κεφαλαίου από το σύνολο του αστικού -και μικροαστικού- Τύπου, αλλά και των κρατικών και ιδιωτικών ραδιοτηλεοράσεων, δεν έχει δεύτερη. Μιλάω για τα χιλιάδες άρθρα και τα χιλιάδες αφιερώματα για τον Μάη του ΄68! Γέμισαν οι εφημερίδες…
 Ποιητές, συγγραφείς, καλλιτέχνες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι ντυμένοι όλοι στα μαύρα, για την άτυχη έκβαση του ξεσηκώματος, έχυσαν κίτρινα δάκρυα. Κατάληξη όλων αυτών των ηλεκτρονικών και τυπογραφικών δακρύων ήταν ο πόνος, ο απέραντος και ανυπόκριτος πόνος, για την αποτυχία της μοναδικής επαναστατικής απόπειρας. «Αν είχε πετύχει ο Μάης του ΄68»!..
Γενική είναι η πεποίθηση στον αστικό ηλεκτρονικό και τυπογραφικό τύπο ετούτων των ημερών, στον αστικό τύπο που έχυσε χιλιάδες τόνους μελάνη και ξόδεψε χιλιάδες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές ώρες, πως αν είχε πετύχει ο Μάης του ΄68, θα είχε οριστικά πεθάνει ο καπιταλισμός! Η εξουσία μια για πάντα θα πέρναγε στα χέρια της εργατικής τάξης. Θα σταμάταγε η εκμετάλλευση άνθρωπου από άνθρωπο. Μια δίκαιη αδελφωμένη κοινωνία θα ανέτειλε -και θα αντικαθιστούσε- τον σάπιο και απάνθρωπο καπιταλισμό!
Και λες, αφού είναι έτσι βρε αγόρια μου, αφού έχετε αποκάμει από τον πόνο για την αποτυχία του ξεσηκώματος, αφού έχετε πλαντάξει από το κλάμα γιατί δεν κατελήφθη η Βαστίλη, γιατί δεν καλείται τον κόσμο σε ένα νέο ξεσήκωμα! Γιατί δεν φωνάζετε, παιδιά σηκωθείτε!.. Αυτό το απέραντο μνημόσυνο του φετινού Μάη, δεν θέλει ψυχίατρο, θέλει πολιτική ανάλυση. Όλη αυτή η εκστρατεία φέρνει μαζί της όλα τα πονηρά κόλπα του συστήματος. Βαράει με ένα βόλι πολλά μέτωπα.  
Πρώτο μέτωπο: Πρέπει ο Μάης του ΄68 να καταγραφεί στην ιστορική μνήμη μας σαν πράγματι ανατρεπτική επαναστατική πράξη. Τα συνθήματά του, η ρητορική του και οι πρακτικές του, πρέπει να καταγραφούν στη μνήμη μας σαν γνήσιες ανατρεπτικές και επαναστατικές πρακτικές. Το αυθόρμητο και η έλλειψη κεντρικής οργάνωσης και κεντρικού σχεδιασμού, πρέπει να περάσει σαν γνήσια επαναστατική μέθοδος. Και πρέπει να περάσει σαν τέτοια γιατί μόνον τότε θα είναι εξασφαλισμένη η αποτυχία. Η οποία, στη συνέχεια, θα μετατραπεί, εκ του ασφαλούς, σε κροκοδείλια δάκρυα! Δάκρυα για το ΄68, δάκρυα για τους χίπηδες. Λέξη για την Κούβα!
Δεύτερο μέτωπο: Εξυμνώντας τον εν πολλοίς μικροαστικό Μάη του ΄68 σπρώχνεις προς τη λήθη την πραγματική γνήσια λαϊκή επανάσταση. Την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Κουβέντα οι μαυροφορούσες σ ινδονιάδες, όλα αυτά τα θλιμμένα μολύβια, γι αυτό το μοναδικό ιστορικό γεγονός. Ούτε σταγόνα δάκρυ για την ανατροπή της πραγματικής επανάστασης.
Όλα ετούτα τα δήθεν δακρυσμένα κείμενα, όλα ετούτα τα ψεύτικα ραδιοτηλεοπτικά κλάματα, είναι μέρος του γνωστού σχεδίου και πέστε με, αν έχετε τα κότσια, συκοφάντη. Του γνωστού σχεδίου που αποβλέπει στον γενικό αποπροσανατολισμό και την γενική απογοήτευση. Δεν είναι τυχαίο που κυρίαρχο χώρο στα γραπτά σας πιάνουν τα «ειδικά» αφιερώματα στους ηγέτες του ξεσηκώματος. Οι οποίοι, πια, επέστρεψαν στην κοιτίδα τους. Στην αγκαλιά του συστήματος. Το θέμα είναι να περάσει η αντίληψη πως κάποια στιγμή όλοι οι ηγέτες την κοπανάνε!  
 Αλλά, τι ήταν ο Μάης του ΄68; Σίγουρα ήταν οργή. Οργή που δεν κατάφερε, γιατί δεν ήταν αυτή η αφετηρία της, να μετατραπεί σε επανάσταση. Οι σαράντα πέντε μέρες που κράτησε ο Μάης δεν ήταν αρκετές για να μετατρέψουν τους μικροαστούς διανοούμενους σε λαϊκούς ηγέτες. Οι εργάτες τράβαγαν προς τα εδώ η διανόηση προς την άλλη. Το ξεσήκωμα ξεχείλωσε πριν προλάβει να μετεξελιχθεί σε πραγματική απειλή!
 Φυσικά τίποτα δεν θα χαριστεί στην αντίδραση. Οι λαοί από το Μάη της Γαλλίας θα κρατήσουν όλα αυτά που τους χρειάζονται! Θα κρατήσουν τον ενθουσιασμό του. Θα κρατήσουν την πίστη του στο «ανέφικτο»! Την ίδια στιγμή, όμως, θα προβληματιστούν από τις ελλείψεις του. Θα προβληματιστούν από τα λάθη του. Και, κυρίως, από την μικροαστική βιασύνη του. Ο καπιταλισμός δεν ανατρέπεται με χοροπηδήματα. Απαιτεί οργάνωση. Και, κυρίως, ξεκαθαρισμένους στόχους. Στην ανατροπή δεν πας ψάχνοντας. Την σχεδιάζεις!