Κριτική Κινηματογράφου

Κριτική Ταινιών 20-11-08
Για την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Από το Νίκο Αντωνάκο

Αφιέρωμα στο Παιδί και Η Διεθνής
ΗΡΕΜΟ ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

 Η μισή καρδιά των φίλων της μεγάλης οθόνης βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, όπου διεξάγεται το 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, και η άλλη μισή στις αίθουσες όπου, παίζονται πέντε νέες ταινίες. Φυσικά στις αίθουσες συνεχίζουν την προβολή τους και ταινίες περασμένων εβδομάδων, όπως επίσης και αφιερώματα «Τα Δικαιώματα του Παιδιού» (κινηματογράφος Αφαία) . Μετά το Αφιέρωμα η Αφαία συνεχίζει με τη τούρκικη ταινία «Η Διεθνής». 
 Από τις πέντε νέες ταινίες μόνον μια μπορούμε να συστήσουμε και αυτή, δυστυχώς, με αρετές παρατηρήσεις. Πρόκειται για την ταινία του Ιταλού Αντονέλο Γκριμάλντι. Το «Ήρεμο Χάος» είναι πλούσιο σε κοινωνικές παρατηρήσεις, αλλά πολύ φτωχό εικαστικά. Ένας απρόοπτος θάνατος αλλάζει τη ζωή ενός νέου άντρα.
 «Η Πλεκτάνη», του Αμερικάνου Ρίντλεϊ Σκοτ, κυνηγάει, με αρκετά εντυπωσιακό, αλλά και αρκετά προπαγανδιστικό τρόπο, τρομοκράτες στη Μέση Ανατολή. Μια ακόμα παραγωγή της… CIA! Η «Ελεγεία Ενός Έρωτα», της Ιζαμπέλ Κοϊξέ, κυνηγάει γεροντικούς έρωτες. Ηλικιωμένος κριτικός τέχνης ερωτεύεται νεαρή μαθήτριά του η οποία ανταποδίδει!
 «Η Κούρσα Θανάτου», του Πολ Γ.Σ. Άντρεσον, κυνηγάει, με παράξενα αυτοκίνητα-τανκ, κατάδικους και τους εξοντώνει! Αιματηρό, πολύ αιματηρό, video game. Τέλος έχουμε τη σάχλα της εβδομάδας. Οι «Γυναίκες» της Ντάϊαν Ίνγκλις. Μια ομάδα γυναικών… χτενίζεται, ενώ ο κόσμος γύρω της καίγεται!  

ΗΡΕΜΟ ΧΑΟΣ
Αντονέλο Γκριμάλντι

 Αν δεν γνωρίζεις τον πρωταγωνιστή (Νάνι Μορέτι), ο οποίος είναι και πολύ πετυχημένος σκηνοθέτης, και τη… φιλοσοφία του, και βρεθείς αθώος και απληροφόρητος απέναντι από το «Ήρεμο Χάος» θα νοιώσεις, τουλάχιστον μέχρι τη μέση της ταινίας, αρκετά άβολα. Αυτά που συμβαίνουν στην οθόνη είναι τετριμμένα και αδιάφορα. Όμως, κάτι… εσωτερικότερο σε κρατάει στο κάθισμά σου. Το υπόγειο χιούμορ της ταινίας, τελικά, σε κατακτά (σιγά-σιγά). Με το τέλος της ταινίας, θα της έχεις παραδοθεί ολοκληρωτικά.
 Το «Ήρεμο Χάος», δεν είναι μια μεγάλη βιομηχανική ταινία. Είναι μια μικρή χειροποίητη ταινία. Μια μικρή χειροποίητη ταινία γεμάτη, όμως, από τρυφερότητα και αισιοδοξία. Ένας σαραντάχρονος πολύ καλών προθέσεων άντρας, ενώ διασώζει μια ξένη γυναίκα στη θάλασσα, πίσω στο σπίτι του, χάνει τη δική του από ατύχημα! Αυτό το… ειρωνικό απρόοπτο είναι απόλυτα σύμφωνο με το πνεύμα της ταινίας. Αυτά που θα ακολουθήσουν, που είναι το ίδιο σουρεαλιστικά και… φευγάτα, όπως το παραπάνω επεισόδιο, κάνουν τον θεατή να παρακολουθεί την ταινία έτοιμος να γελάσει, χωρίς, όμως, ποτέ να φτάνει στο γέλιο. Γιατί η ταινία δεν είναι κωμωδία, παρ΄ ό,τι τα στιγμιότυπά της, μοιάζουν κωμικά.
Η ταινία δεν είναι ούτε σάτιρα, παρ΄ ό,τι μοιάζει πολύ σαν τέτοια. Και μοιάζει σαν τέτοια, αφού τραβάει τις εικόνες της στην υπερβολή. Ο χήρος άντρας, για παράδειγμα, από τη μια στιγμή στην άλλη, βρίσκεται να παίζει το ρόλο του πατέρα, αλλά και της μάνας που χάθηκε. Αμέσως μετά την ταφή αποφασίζει πως η δουλειά του, η καριέρα του έρχονται σε δεύτερο πλάνο. Εκείνο που προέχει είναι το ομαλό μεγάλωμα της μικρής κόρης του. Την πρώτη μέρα κιόλας που την πάει αυτός, πια, σχολείο, αποφασίζει να της αφοσιωθεί στην κυριολεξία. Παίρνει τηλέφωνο στη δουλειά του και τους δηλώνει πως αυτός πια δεν ξαναπάει στο γραφείο, αλλά θα βρίσκεται στο παρκάκι απέναντι από το σχολείο της μικρής κόρης του, και θα την περιμένει μέχρι να σχολάει. Και αυτό θα γίνεται κάθε μέρα στο εξής!      
 Αυτή η… παραλογία για την ταινία, για το στιλ και την φιλοσοφία της, δεν είναι μια υπερβολή, μια τρέλα, είναι κάτι πολύ φυσικό! Το μικρό παρκάκι γίνεται το υπαίθριο γραφείου το αφοσιωμένου πατέρα. Στο εξής από εκεί θα χειρίζεται τα μικρά και μεγάλα ζητήματα της εταιρίας στην οποία εργάζεται. Αυτός, από εδώ και πέρα, θα κάνει το χρέος του. Δεν θα εγκαταλείψει ούτε στιγμή τη μικρή κόρη του. Αφού μόλις πέθανε η μάνα της τής είπε πως από εδώ και πέρα θα είναι μαζί, δεν θέλει να τη γελάσει. Έξω από την πόρτα του σχολείου, λοιπόν. Να νοιώθει την παρουσία του. Να νοιώθει ασφαλής!
 Με τέτοια τρυφερή γλώσσα μιλάει η ταινία του Γκριμάλντι. Με λεπτές ποιητικές λέξεις. Απλώνει τη ματιά της και σχολιάζει μια σειρά από γεγονότα, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, προσωπικές σχέσεις, υποχρεώσεις, με πολύ τρυφερό τρόπο. Δεν φωνάζει, δεν «καταγγέλλει», δεν «διδάσκει». Κάνει τις παρατηρήσεις της και καλεί τους θεατές να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι. Το ίδιο, άλλωστε, κάνει και ο κεντρικός ήρωας της ταινίας. Μέσα από την νέα του ζωή ανασυντάσσεται και ο ίδιος! Βρίσκει χαρές μεγαλύτερης αξίας! Αλλάζει φιλοσοφία!
 Σας είπα στην αρχή πως η ταινία δεν είναι μεγάλη ταινία. Είναι μια μικρή χειροποίητη ταινία η οποία, όμως, σε αναστατώνει. Και σε αναστατώνει με πολύ ευγενικό και τρυφερό τρόπο. Σε αυτό βοηθάνε οι πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών και η, επίσης πολύ καλή, μουσική. Η ένσταση, που πρόβαλα στον πρόλογο, σχετίζεται με την «αδιαφορία» του δημιουργού της για την αισθητική της ταινίας. Έχεις την αίσθηση, και έτσι είναι, πως ο τομέας της φόρμας δεν τον απασχόλησε στο ελάχιστο. Η αδιάφορη φωτογραφία της ταινίας, της μειώνει το εύρος! Την κάνει λιγότερο σημαντική. Και αυτό είναι και κρίμα και άδικο!
 Το «Ήρεμο Χάος» βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Σάντρο Βερονέζι. Ο Ιταλός συγγραφέας, γεννήθηκε το 1951 στη Φλωρεντία, έχει «δανείσει» κι΄ άλλο βιβλίο του στον κινηματογράφο (The Force of the Past -σκηνοθεσία Πιερτζόρτζιο Γκέϊ.
Παίζουν: Νάνι Μορέτι, Βαλέρια Γκολίνο, Ιπολίτ Ζιραντό, Αλεσάντρο Γκάσμαν, Ρομάν Πολάνσκι, Μπλου Ντι Μαρτίνο.

Η ΠΛΕΚΤΑΝΗ
Ρίντλεϊ Σκοτ

 Δεν διαθέτω μηχανισμούς για να τρυπώνω στα άδυτα της CIA και άλλων μυστικών υπηρεσιών και να μαθαίνω, από πρώτο χέρι, τις «δουλειές» τους. Ο καθένας, βέβαια, έχει τη γνώμη του γι΄ αυτές τις υπηρεσίες. Μια γνώμη, που δεν πάσχει, πια, από έλλειψη αποδείξεων. Έχουν γίνει γνωστά τόσα πολλά, που είναι πλεονασμός και άρρωστη εμμονή η όποια αμφιβολία. Αυτές οι υπηρεσίες έχουν τρυπώσει τη μύτη τους σχεδόν σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Φυσικό είναι να μην μείνουν έξω από τον κινηματογράφο. Μια δυνατή λαϊκή τέχνη, που βοηθάει πολύ στη διαμόρφωση της ατομικής και της κοινωνικής συνείδησης.
 Έχει γραφεί και δεν έχει διαψευστεί πως για να γυριστεί μια οποιοδήποτε αμερικάνικη ταινία που θα αναφέρεται στη CIA, για παράδειγμα, παίρνει από την συγκεκριμένη υπηρεσία ειδική άδεια. Μια άδεια που δίνεται αφού, πρώτα, μελετηθεί το σενάριο και ερευνηθεί το «ποιόν» των συντελεστών. Για να είναι πιο σίγουρη η υπηρεσία, ότι οι δημιουργοί της ταινίας θα μείνουν πιστοί στα συμφωνηθέντα, ειδικός άνθρωπός της παραβρίσκεται και παρακολουθεί τα γυρίσματα!
 Τα παραπάνω ισχύουν για «ανεξάρτητες» παραγωγές. Υπήρξαν καταγγελίες, οι οποίες και αυτές δεν διαψεύστηκαν, πως η ίδια η CIA, όπως και άλλες υπηρεσίες, έκαναν και οι ίδιες δικές τους παραγωγές. Κάποιες από τι ταινίες, λοιπόν, που είδατε δεν αποκλείεται να είναι παιδιά των μυστικών υπηρεσιών. Αλλά και κατ΄ ευθείαν παιδιά τους να μην είναι, είναι παιδιά τους από σπόντα. Αφού το μήνυμα είναι το ίδιο. Είμαστε οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ! Ατρόμητες και κυνηγοί της παγκόσμιας τρομοκρατίας. Και επιβάλουμε τη θέλησή μας με όλα τα μέσα και χωρίς να δίνουμε λόγο σε κανένα!
 Δεν ξέρω ποια απ΄ όλα τα παραπάνω αφορούν και την «Πλεκτάνη». Πάντως είναι μια ταινία κομμένη και ραμμένη στα μέρα της αμερικανικής αντιτρομοκρατικής προπαγάνδας και υστερίας. Εξαιρετικός πράκτορας (Ντε Κάπριο) συλλέγει απ΄ όλο τον κόσμο και σε όλο τον κόσμο πολύτιμες πληροφορίες. Ο συνδετικός κρίκος με την υπηρεσία του είναι μια τηλεφωνική γραμμή από ένα ασύρματο τηλέφωνο. Αόρατα, βέβαια, οι κινήσεις του ενισχύονται από αέρος, από στεριάς και από θαλάσσης! Η CIA τα έχει προβλέψει όλα. Μόλις κινδυνέψει «το παιδί» ένα κουμπί και πάει ο εχθρός.
 Ωστόσο, για να είναι πειστικοί, κρατούν ή προσπαθούν να κρατήσουν κάποια προσχήματα. Έτσι ο συμπαθής, για να περνάει ευκολότερα το μήνυμα, Ντε Κάπριο, δεν είναι τελείως γουρούνι. Κατά διαστήματα παρουσιάζει ανθρώπινα διαλλείματα! Στο τέλος, αφού πρώτα βέβαια δικαιωθεί η CIA και τιμωρηθούν οι τρομοκράτες, εγκαταλείπει την υπηρεσία, η οποία τον κούρασε γιατί κάνει του κεφαλιού της, και ακολουθεί μια Μεσανατολίτισσα νοσοκόμα!
 Αλλά, πέρα από την προπαγάνδα, τι άλλο έχει να μας προσφέρει η ταινία; Για ανθρώπους που έχουν το στοιχειωδέστερο, έστω, κουκούτσι μυαλό τίποτα! Γι΄ αυτούς, όμως, που επιβιώνουν χάρης στη φυγόκεντρο δύναμη, έχει δράση, καταστροφές, κυνηγητά, θόρυβο. Ό,τι πρέπει, δηλαδή, για να αποχαζέψουν! Το μήνυμα του πρώτου επιπέδου της ταινίας, αυτό δηλαδή που πιάνουν ακόμα και οι κότες, είναι: μην εμπιστεύεστε κανέναν! Από παντού σας παρακολουθούν. Σε κάθε γωνία παραμονεύει ο εχθρός! Τρομολαγνεία και τρομουστερία του κερατά, δηλαδή!
Παίζουν: Λονάρντο Ντι Κάπριο, Ράσελ Κόου, Γκολσίφτε Φαραχάνι, Μαρκ Στρονγκ, Άσκαρ ΑΪζάκ, Αλόν Αμπούτμπουλ.

ΕΛΕΓΕΙΑ ΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑ
Ιζαμπέλ Κοϊξέ

 Η «Ελεγεία Ενός Έρωτα» είναι γεμάτη «όμορφες» παγίδες. Διαθέτει θαυμάσια ατμόσφαιρα. Εξαιρετικούς φωτισμούς, άψογους χώρους-ντεκόρ, πολύ καλή φωτογραφία. Αλλά και προσεγμένους ήχους. Και πάνω απ΄ όλα πολύ όμορφη και λειτουργική μουσική! Μουσική, κυρίως πιάνο, που σε πάει στον «παράδεισο». Αλλά και πολύ ενδιαφέρον θέμα. Ένας διανοούμενος ερωτεύεται την ομορφιά (στο πρόσωπο μιας όμορφης νέας). Μια σειρά στοιχεία, δηλαδή, που σε παγιδεύουν. Στοιχεία που σου ερεθίζουν θετικά την περιέργεια, την όραση και την ακοή και σε αναγκάζουν να παραδοθείς στην ταινία.
 Πράγματι ξαπλώνεις στην πολυθρόνα με τις καλύτερες προθέσεις και περιμένεις. Αυτά, ωστόσο, που θα συμβούν μέσα σε αυτό το όμορφο και άρτια αισθητικά ντεκόρ, δυστυχώς, δεν πατάνε σε λογικά ποδάρια. Οι ήρωες, κυρίως ο κεντρικός αντρικός ήρωας, είναι αρκετά ελαφρύς για να σηκώσει μεγάλα φορτία. Είναι καθηγητής και κριτικός τέχνης και ενεργεί σαν πλαϊυμπόϊ, σαν επιπόλαιος γέρος δον Ζουάν. Καμία σχέση με τον «καθηγητή» στη Λολίτα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ (και την ομότιτλη ταινία). Ο ήρωας του Ναμπόκοφ έπασχε κυρίως γιατί είχε συνείδηση των πράξεών του, αλλά δεν είχε τη δύναμη, δεν μπορούσε να κυριαρχήσει στο πάθος του, να γίνει αξιοπρεπής. Ο ήρωας της «Ελεγείας», είναι ρηχός! Δείχνει ότι απλός γεύεται την ομορφιά. Ότι απλός διασκεδάζει!
 Στην «Ελεγεία» υποτίθεται ότι ο ηλικιωμένος καθηγητής, ο οποίος είναι από φύση του απομονωμένος και μοναχικός (έχει μόνον έναν στενό φύλο -το ίδιο και αυτός με τον καθηγητή επιπόλαιος-, και τίποτα άλλο), ερωτεύεται την ομορφιά! Το πάθος του δεν είναι, δεν έπρεπε να είναι, τόσο σαρκικό, όσο στη Λολίτα. Αν, όμως, ίσχυε αυτό, τότε ο καθηγητής θα είχε λεπτότερη συμπεριφορά, δεν θα μεταχειρίζονταν αργκό στην επικοινωνία του με το αντικείμενο του πόθου του, θα ήταν πιο λεπτολόγος, πιο έτοιμος για ερωτικές ελεγείες και όχι για κρεβατώματα!
Δυστυχώς ο καθηγητής της «Ελεγείας» είναι επιπόλαιος. Με αποτέλεσμα όλο αυτό το όμορφο οικοδόμημα να γέρνει επικίνδυνα. Να γίνεται μια εμπορική ταινία της σειράς. Η οποία, μάλιστα, δεν διστάζει να προχωρήσει σε γυμνό που αγγίζει την ασέλγεια. Ένα γερασμένο κορμί, του Μπεν Κινγκσλεϊ, να αγκαλιάζει και να γεύεται ένα νεανικό κορμί (Πενέλοπε Κρουζ). Η επιμονή, δε, του φακού πάνω στις ερωτικές περιπτύξεις κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Τινάζει την όποια ομορφιά και το όποιο… πιάνο στο αέρα.  
Η παραπάνω ηθική της ταινίας κάνει το μυαλωμένο θεατή να μη συμπάσχει ούτε με τη μοναξιά του ήρωα, ούτε με την απομόνωσή του από το γιό του και δεν λυπάται για τη διάλυση μιας δεύτερης ερωτικής σχέσης με μια άλλη γυναίκα (παλιά γνωριμία). Ο Θεατής δεν νοιώθει ότι ο άνθρωπος περνάει μια τραγωδία. Και τον αφήνει να σαλιαρίζει.
 Το τέλος, δε, της ταινίας, ο ξαφνικός καρκίνος της πρωταγωνίστριας, το μελό δηλαδή που μπήκε βεβιασμένα από το παράθυρο για να γεμίσει τα αδιέξοδα, ήταν η παραδοχή των δημιουργών, ότι δεν ήξεραν τι ακριβώς ζητούσαν. Ήθελαν μια σκαμπρόζικη εμπορική ερωτική ταινία ή ήθελαν μια ψυχολογική ερωτική ελεγεία; Στην ουσία κράτησαν τα εμπορικά σκαμπρόζικα ερωτικά στοιχεία και αφήσανε, για να εξαπατήσουν ίσως, τον όμορφο τίτλο. Σας βεβαιώνω, λοιπόν, ότι δεν υπάρχει καμία ερωτική ελεγεία μην σπεύσετε άδικα!
Παίζουν: Μπεν Κίνγκσλεϊ, Πενέλοπε Κρουζ, Ντένις Χόπερ, Πατρίτσια Κλάρκσον, Ντέμπορα Χάρι, Πίτερ Σάρσγκααρντ.

Η ΚΟΥΡΣΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Πολ Γ.Σ. Άντερσον

 Οι δικές μας φυλακές και τα προβλήματά τους είναι πταίσματα μπροστά στη μεταχείριση που έχουν οι κρατούμενοι στη φυλακή της ταινίας του Άντερσον! Εδώ οι υπεύθυνοι της φυλακής για να διασκεδάσουν αναγκάζουν τους κρατούμενους να παίρνουν μέρος σε αγώνες ταχύτητος από τους οποίους αγώνες ζωντανός βγαίνει μόνον ο νικητής! Οι δικοί μας «φύλακες», επομένως, είναι αγγελούδια μπροστά σε αυτούς της ταινίας.
 Κάποια μέρα, ωστόσο, στη φυλακή έρχεται ο μάγκας της υπόθεσης. Ένας ατίθασος κρατούμενος. Αυτός, και από κοντά του και ένας μαύρος κρατούμενος, λιγότερο μάγκας αυτός, μην ξεχνάτε πως πρόκειται για μαύρο, το δεξί χέρι του λευκού κρατούμενου, πώς θα γινόταν αλλιώς, θα διαλύσουν το σύμπαν! Θα κάνουν τη φυλακή, και τους φύλακες, λαμπόγυαλο. Και, τελικά, θα περάσουν στην ελευθερία! Σε όλα αυτά τα θαυμάσια, για να έχετε μια ολοκληρωμένη εικόνα, προσθέστε και μια πανέμορφη κρατούμενη που πέφτει από τον… ουρανό, για έχει και έρωτα η ταινία!
 Είπα ταινία; Συγνώμη! Για video game πρόκειται. Για ένα άθλιο, δαπανηρό και αιμοβόρο video game. Από αυτά τα video game, που εγκληματικά αγοράζουν οι επιπόλαιοι γονείς στα παιδιά τους και τα εθίζουν στη βία, στην κακογουστιά και στην ανοησία. Από αυτά τα video game, που είναι γεμάτα τα σχετικά μαγαζιά που συχνάζει η νεολαία. Από αυτά τα video game που πέρασαν, πια, και στους κινηματογράφους.
Παίζουν: Τζέϊσον Στέϊθαμ, Τζόαν Άλεν, Ίαν Μακ Σέϊν, Ταϊρίζ Γκόμπσον.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Ντάϊαν Ίνγκλις

 Η ταινία, υποτίθεται, είναι φεμινιστική. Ο απλός και λογικός, όμως, θεατής, άντρας και γυναίκα, δεν έχει καμία σημασία το φύλλο πιστέψτε με, βλέποντας τις «Γυναίκες»,  ακόμα και αν δεν είναι στις προθέσεις του, γίνεται ρατσιστής! Γιατί, αν πράγματι είναι έτσι οι γυναίκες, ακόμα και μια μικρή μειονότητα γυναικών, τότε δεν πάμε καθόλου καλά. Καλύτερα στο Άγιο Όρος ή στο Βατοπέδιο!
 Τέσσερα γυναικεία ξόανα, λοιπόν, τέσσερις χαζοβιόλες, τέσσερις κάργιες από την Αμερική, τέσσερα υπολείμματα γυναικών περιφέρονται επί περίπου 2 ώρες στην οθόνη, λέγοντας και κάνοντας του κόσμου τις ανοησίες. Δεν έχω ξαναδεί τόσο βλακεία κι τόσο πλήξη συγκεντρωμένη.
 Χαζές απιστίες, κουτσομπολιά, υποταγή της γυναίκας, κουβέντα για τη μόδα, ερωτικά αποθημένα, κραυγές θαυμασμού, ψωνιστήρι, υστερίες. Λέγεται ότι η ταινία είναι ριμέϊκ (ξαναγύρισμα -επανάληψη) μιας παλιότερης ταινίας του Τζορτζ Κούκορ, και ότι στηρίζεται στο ομότιτλο θεατρικό έργο της Κλερ Μπουθ Λούσις (1936). Δεν το πιστεύω! Αποκλείεται να έχει ξαναγίνει παρόμοιο κινηματογραφικό ή θεατρικό έργο. Η ταινία είναι μοναδική!
Παίζουν: Μεγκ Ράϊαν, Εύα Μέντες, Ανέτ Μπένιγκ, Τζέντα Πίνκετ Σμιθ, Ντέμπρα Μέσινγκ, κ.ά.    
 
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ
&
Η ΔΙΕΘΝΗΣ

 Από σήμερα Πέμπτη και μέχρι και την Κυριακή ο κινηματογράφος Αφαία (Καλλιθέα) θα προβάλει 12 ταινίες αφιερωμένες «Στο Παιδί και στο Βλέμμα τους για τον Κόσμο». Το εισιτήριο είναι 7 ευρώ για ολόκληρη τη μέρα.
 Στο αφιέρωμα περιλαμβάνονται και γνωστές ταινίες (Τα Παιδικά Χρόνια του Ιβάν, Ματσούκα, Παιδί Στρατιώτης, Όλα τα αόρατα παιδιά, Όλιβερ Τουίστ, κ.ά) καθώς και γνωστοί σκηνοθέτες (Τσάρλι Τσάπλιν, Αντρέϊ Ταρκόφσι, Κουστορίτσα, κ.ά.). 
 Από τη Δευτέρα και μέχρι την Τετάρτη η Αφαία θα προβάλει την πανέμορφη τούρκικη ταινία Η Διεθνής (είναι μια ευκαιρία γι΄ όσους δεν την είδατε ακόμα).
 Θυμίζουμε –συνοπτικά- την ιστορία: 1980. Ανατολία Τουρκίας. Η χώρα βρίσκεται κάτω από στρατιωτικό νόμο (η χούντα του Εβρέν). Ένας κομμουνιστής φοιτητή φέρνει στο χωριό ένα δίσκο με τη διεθνή (και αριστερά βιβλία). Η πανέμορφη και γεμάτη ουσία μουσική, οι στοίχοι και, κυρίως, η ουσία της διεθνής θα αναστατώσεις τους απλούς ανθρώπους (μουσικούς), οι οποίοι, με τη σειρά τους, θα αναστατώσουν τη Χούντα!

Κριτική Κινηματογράφου

Κριτκή Ταινιών 13-11-08
Για την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Από το Νίκο Αντωνάκο

«ΤΟ ΚΥΜΑ» ΤΟΥ ΝΕΟΦΑΣΙΣΜΟΥ
αντιφασιστικός κινηματογράφος στην Καλλιθέα
 
 Δυο πολύ καλές πολιτικές ταινίες (Το «Κύμα» του Γερμανού Ντένις Γκάνσελ και το «Il Divo», του Ιταλού Πάολο Σορεντίνο) και ένα τετραήμερο αντιφασιστικό αφιέρωμα, με πολλές και σπάνιες ταινίες (κινηματογράφος Αφαία), πρέπει να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον μας.
 «Το Κύμα» αποδεικνύει πόσο επιρρεπής -και σχετικά εύκολο- είναι η προβληματική αστική κοινωνία να κυλήσει στο φασισμό! Το «Il Divo» κάνει φύλλο και φτερό την πολιτική ζωή του πιο πολυκατηγορούμενου -και πολυαθωουμένου- Ιταλού πολιτικού Τζούλιο Αντρεότι. Το αντιφασιστικό αφιέρωμα περιλαμβάνει ταινίες, που δεν χρειάζονται συστάσεις: Τα Παιδικά Χρόνια του Ιβάν, Η Κόκκινη Προκήρυξη, Ζόγια, Πολιτικός Εξόριστος, Το Ημίχρονο του Θανάτου, κ.ά.
  Οι υπόλοιπες τρεις ταινίες της εβδομάδας, με εξαίρεση, ίσως, το τρισδιάστατο κινούμενου σχέδιο του Μπεν Στάσεν, «Ταξίδι στο Φεγγάρι», είναι από αυτές που δεν λαμβάνονται υπ΄ όψη. Οι «Νύχτες στη Ροδάνθη», του Τζόρτζ Γουλφ, παρ΄ όλους τους λαμπρούς σταρ που διαθέτει, ή ίσως γι΄ αυτό, προσπαθεί να τραβήξει από τα μαλλιά τη συγκίνηση, η οποία δεν έρχεται! «Ο Ζακ και η Μίρι Γυρίζουν Πορνό», του Κέβιν Σμιθ, δεν χρειάζεται άλλες συστάσεις την εκθέτει, στην κυριολεξία, ο ίδιος ο τίτλος της. Εμείς προσθέτουμε απλώς πως το πορνό που γυρίζουν είναι κακόγουστο!      

ΤΟ ΚΥΜΑ
Ντένις Γκάνσελ

 Συγκρατήστε πως κάτι κινηματογραφικά σοβαρό συμβαίνει στη Γερμανία. Μια αρκετά δυνατή, οικονομικά, καπιταλιστική χώρα στέναζε κάτω από την αμερικάνικη κινηματογραφική παρουσία. Γύρω στα 1970 μια μεγάλη φουρνιά αξιόλογων Γερμανών σκηνοθετών προσπάθησε να σπάσει αυτόν τον κλοιό και να βγει στον κόσμο. Αυτή η κίνηση γέννησε μερικές εξαιρετικές ταινίες. Ταινίες με πολιτική σκέψη και πολιτικές αγωνίες.
 Δυστυχώς κάποιοι από αυτούς τους Γερμανούς σκηνοθέτες… μετανάστευσαν στην Αμερική, κάποιοι άλλοι βουβάθηκαν, ένας αυτοκτόνησε! Η πρώτη μεταπολεμική σοβαρή κινηματογραφική κίνηση, για εθνικό γερμανικό κινηματογράφο, διαλύθηκε «στα εξών συνετέθη»! Εδώ και κάποια χρόνια, όμως, κάτι σοβαρό άρχισε πάλι να κινείται. Μια νέα φουρνιά αξιόλογων σκηνοθετών, με τις δικές της πολιτικές αγωνίες, όχι πάντα πολιτικά σωστές, πολλές φορές, μάλιστα, μεροληπτικές και προπαγανδιστικές, προσπαθεί να αρθρώσει έναν εθνικό κινηματογραφικό λόγο.
 Να σημειώσουμε πως μετά τη διάλυση της Τσινετσιτά και το φυσικό χαμό πολλών άριστων Ιταλών δημιουργών, στην ουσία δεν υπάρχει, πια, σοβαρή ευρωπαϊκή κινηματογραφία. Είναι σχεδόν βέβαιο, πως αυτό το κενό προσπαθεί να γεμίσει ο σημερινός Γερμανικός Κινηματογράφος. Και ίσως και αυτός να εντάσσεται στην γενική γερμανική πολιτική για ευρωπαϊκή ηγεμονία! Ο χρόνος θα δείξει!
Στο… πλαίσιο, λοιπόν, του νέου πολιτικού κύματος της γερμανικής κινηματογραφίας κινείται και «Το Κύμα», του Ντένις Γκάνσελ. Ένας πολιτικοποιημένος Γερμανός καθηγητής προσπαθεί να διδάξει στους μαθητές του πολιτική. Τα νέα παιδιά, όμως, είναι σχεδόν αλλοτριωμένα. Η πολιτική δεν εντάσσεται στα ενδιαφέροντά τους. Επίσης, πιστεύουν, πως ο «αυτόματος πιλότος» της γερμανικής κοινωνίας επιλύει όλα τα άμεσα προβλήματα και προστατεύει την δημοκρατία τους. Επιπροσθέτως οι νέοι ισχυρίζονται πως έχουνε βαρεθεί να ακούν «εξομολογήσεις» και «κριτικές» για το Χίτλερ και το ναζισμό, τους οποίους Χίτλερ και ναζισμό θεωρούν οριστικά πεθαμένους.        
 Ο καθηγητής, ευτυχώς, έχει άλλη άποψη. Πιστεύει, πως αφού δεν έχουν εξαλειφθεί οι κοινωνικές και πολιτικές αιτίες που γεννούν και τρέφουν τους Χίτλερ και τους ναζισμούς το κύλισμα μιας, ας την  πούμε, δημοκρατικής χώρας, όπως είναι η σημερινή Γερμανία, στη φασιστική απολυταρχία δεν είναι απλώς πιθανό, είναι, μάλλον, σχεδόν βέβαιο! Οι Γερμανοί πολίτες, η γερμανική νεολαία, ζώντας μέσα στην ανασφάλεια, στο ρατσισμό, στην ανεργία εύκολα μπορεί να κυλήσουν στο Δ΄ Ράϊχ! Ο κ. καθηγητής, δεν εξαιρεί ούτε τον εαυτό του. Αφού στο «πείραμά» του προς τους μαθητές του, δεν μπόρεσε να αντιδράσει ούτε ο ίδιος! (Σιγά-σιγά μετατράπηκε και αυτός σε ένα φασιστικό γουρούνι)! 
 Το «πείραμα» του καθηγητή ήταν να μεταφέρει μέσα στη τάξη του λυκείου, στο οποίο διδάσκει, τους νόμους, την καθημερινότητα και τις αξίες της σημερινής γερμανικής καπιταλιστικής κοινωνίας. Τίποτα άλλο! Ό,τι ισχύει έξω στην κοινωνία! Έστεψε, λοιπόν, τον εαυτό του αρχηγό, μετά από τη «λογική» εκλογή του από τους μαθητές (πολίτες) -ποιος άλλος θα μπορούσε «λογικά» να είναι ο αρχηγός; σας λέει τίποτα το δικό μας «ικανότερος για πρωθυπουργός;», και επέβαλε τους όρους του. Όρους που προκύπτουν «από τα πράγματα». Το πρώτο που απαίτησε ήταν υπακοή και πειθαρχία. Απαραίτητες -και λογικές- προϋποθέσεις, για μια κοινωνία, η οποία «πρέπει» να λειτουργήσει πάνω σε δοσμένες και απαραβίαστες αρχές και κατευθύνσεις. Στη συνέχεια πόνταρε στην ψυχολογία. Τόνισε την «ιδιαιτερότητα» της τάξης. Την εξυπνάδα της, τον πατριωτισμό της (σε σύγκριση με τις άλλες τάξεις του σχολείου-κοινωνία). Και ζήτησε από τους μαθητές του αυτό το «ξεχωριστό» που τους διακρίνει, να φαίνεται με την πρώτη ματιά. (Δεν είναι κρίμα να κρύβεται; Αφήστε που αυτό σας δίνει και κύρος!) Ζήτησε, όπως επιβάλλεται από τις «συνθήκες», ομοιόμορφο ντύσιμο, ομοιόμορφη συμπεριφορά. Ζήτησε, επίσης, αλληλεγγύη και αλληλοϋποστήριξη. Κατέληξαν («δημοκρατικά») στο σήμα τους και στο χαιρετισμό τους…
 Σιγά-σιγά, σκαλί το σκαλί, η τάξη και ο καθηγητής (από υπερβάλλοντα ζήλο αυτός), κύλισαν ένα-ένα τα στάδια, που, με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν στο φασισμό και στην κόλαση! Οι δραστηριότητες της τάξης, πια, δεν χώραγαν μέσα στην αίθουσα. Απλώθηκαν και στο υπόλοιπο σχολείο. Μετά βγήκαν και στους δρόμους! Αγκάλιασαν την πόλη, τη Γερμανία (στη συνέχεια). Βγήκαν εκτός ελέγχου!…
 Όλα τα παραπάνω, πιστέψτε με, βγαίνουν αβίαστα, μοιάζουν νομοτελειακά! Τίποτα δεν γίνεται, γιατί το απαιτεί το σενάριο. Γίνεται, γιατί το απαιτούν οι συνθήκες! Ακόμα και ο πιο κακόπιστος θεατής, ακόμα και ο φασίστας, θα υποχρεωθεί να δεχτεί πως ο δημιουργός της ταινίας δεν πρόσθεσε τίποτα δικό του. Δεν υπάρχει τίποτα φτιαχτό και ψεύτικο ή προπαγανδιστικό στην ταινία. Η γερμανική κοινωνία, το γερμανικό πολιτικό σύστημα, ο καπιταλισμός δηλαδή, είναι, εκ΄ των πραγμάτων, το έδαφος από το οποίο εξορύσσεται η απολυταρχία και ο φασισμός.
 Θεωρώ την ταινία άκρως διδακτική. Πολύ χρήσιμη για τη νεολαία. Ιδιαίτερα σήμερα που η οικονομική κρίση, αλλά και τα άλλα συσσωρευμένα προβλήματα της      
καπιταλιστικής κοινωνίας, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για φασιστικές εκτροπές και φασιστικές λύσεις (δέστε: νεοναζιστικά και ακροδεξιά κινήματα και κόμματα).  Σπεύσετε, λοιπόν, μαζί με τα παιδιά σας.
 Θα ήταν άδικο να κλείσουμε αυτό το σημείωμα και να μην αναφερθούμε και στην καλλιτεχνική αξία της ταινίας. Η απαίτηση, για ένα άρτιο καλλιτεχνικό έργο, η φόρμα και το περιεχόμενο να βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία, έχει άριστα καλυφτεί από «Το Κύμα». Ο ρεαλισμός του περιεχομένου του συνυπάρχει αρμονικά και αναπόσπαστα με το ρεαλισμό της φόρμας του. Στην αρχή του σημειώματος γράψαμε πως «κάτι κινηματογραφικά σοβαρό συμβαίνει στη Γερμανία». «Το Κύμα» και ο δημιουργός του εντάσσονται και ταυτίζονται με αυτό το όμορφο και ελπιδοφόρο κινηματογραφικό «κάτι».
Παίζουν: Τζόργκεν Βόγκελ, Φρέν τερικ Λου, Μαχ Ρίμλετ, Τζένιφερ Ούλριχ, Κρίστιαν Πολ, κ.ά.

IL DIVO
Πάολο Σορεντίνο

 Ο μέσος θεατής, ο οποίος δεν είναι εξοικειωμένος με στιλιζαρισμένες εικόνες και με κινηματογραφικές… ειρωνείες, θα πρέπει να καταβάλει κάποια προσπάθεια για να αποδεχτεί την κινηματογραφική ματιά του 37χρονου ναπολιτάνου σκηνοθέτη Πάολο Σορεντίνο. Σίγουρα η επιλογή του να μην μιλήσει μια στρωτή γλώσσα, αλλά να καταφύγει στο στιλιζάρισμα και στην αφαίρεση, υποβλήθηκε από το θέμα του! Ο Τζούλιο Αντρεότι, ο κεντρικός ήρωας της ταινίας του, δεν είναι ένας απλός πολιτικός. Είναι μια πολύ σύνθετη πολιτική προσωπικότητα. Η οποία, και εγώ πιστεύω, δεν μπορεί να σκιαγραφηθεί σε βάθος με κλασικό ρεαλιστικό τρόπο!
Ο Πάολο Σορεντίνο προσπάθησε -και πέτυχε- να πάει την εικόνα του και την άποψή του για τον κεντρικό του ήρωα πέρα από τα γνωστά: 50 και περισσότερα χρόνια πολιτικής παρουσίας, επτά φορές Πρωθυπουργός, οκτώ φορές Υπουργός Αμύνης, πέντε φορές Υπουργός Εξωτερικών, δύο φορές Υπουργός Οικονομικών, Υπουργός για τον Προϋπολογισμό και τον Οικονομικό Προγραμματισμό και Υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου, μία φορά Υπουργός Εσωτερικών και Υπουργός Δημόσιας Διοίκησης και τέλος (1991)  Εφ’ Όρου Ζωής Γερουσιαστής. Και είναι, επίσης, και κυρίως: ο πιο πολυκατηγορήμενος και ο πιο πολυαθωωμένος Ιταλός πολιτικός στην ιστορία της γειτονικής χώρας. Με σαφείς και βάσιμες κατηγορίες για πολιτικές δολοφονίες, για διασυνδέσεις με τη Μαφία και τις Μασονικές στοές. Με πρωτόδικες καταδίκες και με δευτεροβάθμιες αθωώσεις! Μια τρέλα, δηλαδή!
Αν κανείς προσθέσει στα παραπάνω και το εξωτερικό «παράξενο» και «μυστήριο» παρουσιαστικό του Τζούλιο Αντρεότι (μόνον σατανικός σκιτσογράφος θα μπορούσε να τον κατασκευάσει αυτό το… στοιχειό) συν τα δεκάδες αποκαλυπτικά και καυστικά παρατσούκλια, με τα οποία τον περιέλουσαν οι Ιταλοί (Θείο Τζούλιο, Καμπούρη, Αλεπού, Μολώχ, Σαλαμάνδρα, Μαύρο Πάπα, Άνθρωπο της Αβύσσου, Βελζεβούλ, κ.ά), αντιλαμβάνεστε γιατί είδους ήρωα μιλάμε και τι είδους μεταχείριση απαιτείται!   
 Ο Πάολο Σορεντίνο, λοιπόν, με καταπληκτικούς φωτισμούς και εξαιρετική φωτογραφία, με θαυμάσιους πλούσιους και πειστικούς χώρους, με άριστα κοστούμια, με σπάνια επιλογή των δεύτερων ρόλων, με κινήσεις και ομιλίες των ηθοποιών πολύ κοντά στο μαύρο θέατρο της Πράγας και στα γραπτά και τις εικόνες του Κάφκα , με αργές κινήσεις της μηχανής, με υποδειγματικές εναλλαγές των πλάνων, με απόλυτη κυριαρχία στους χρόνους, μετέφερε στην οθόνη μια μαύρη, κατάμαυρη «θεία κωμωδία». Μια «θεία κωμωδία» η οποία ελευθερώνει τη φαντασία του θεατή, ο οποίος, απαλλαγμένος από κλασικούς ρεαλισμούς και «πιστές» αντιγραφές, φτιάχνει τον δικό του Τζούλιο Αντρεότι!
Όποιες και όσες αντιρρήσεις και αν εγερθούν για την ταινία,  ο πλουραλισμός προσφέρει πολλές αναγνώσεις, σε καμία περίπτωση δεν θα μειώσουν στο ελάχιστο την ευρηματικότητα και τη φαντασία του σκηνοθέτη. Η «μάσκα» του Αντρεότι στην ταινία και μόνον αυτή φτάνει για να περιγράψει τον απίθανο αυτόν πολιτικό άντρα. Τον πολιτικό άντρα, που όποιον χαρακτηρισμό και αν δώσεις γι  αυτόν, μέσα είσαι!
Για να ολοκληρώσουμε το πορτρέτο του Τζούλιο Αντρεότι θυμίζουμε πως μετά απ΄ όλα αυτά ή ίσως επειδή είναι όλα αυτά, ο 90χρονος Ιταλός πολιτικός, φυλαχτείτε, είναι μέλος της 3ης Μόνιμης Επιτροπής (Εξωτερικές Υποθέσεις, Μετανάστευση), της Ειδικής Επιτροπής για την Προστασία και Προώθηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καθώς και της Ιταλικής Αντιπροσωπείας στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Εγώ, δεν έχω τίποτ΄ άλλο να προσθέσω! 
Παίζουν: Τόνι Σερβίλο, Άννα Μποναγιούτο, Πάολο Γκρατσιόζι, Πιέρα Ντέλι Εσπόστι.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

 Στον κινηματογράφο Αφαία (Καλλιθέα) και για τέσσερις μέρες (13-16 Νοεμβρίου), θα συμβεί ένα εξαιρετικό κινηματογραφικό γεγονός. Τριάντα μια (31) αντιφασιστικές ταινίες, η μία καλύτερη από την άλλη, ανάμεσά τους και μερικά σπάνια κινηματογραφικά αριστουργήματα, καθώς και αντιφασιστικά κινούμενα σχέδια, θα θυμίσουν στους θεατές πως δεν υπάρχει μόνον ο Τζέημς Μποντ, υπάρχει και ο πραγματικός κινηματογράφος!
Αυτό που συμβαίνει στην Καλλιθέα μόνον σε ένα πολύ σοβαρό φεστιβάλ μπορεί να συμβεί. Τόσοι πολλοί και τέτοιας ποιότητας σκηνοθέτες μαζεμένοι, Ταρκόφσκι, Σλόντορφ, Κλίμοφ, Σάουρα, Παζολίνι, Ρεναί, Ρομ, Βισκόντι, Σάφνερ, Ρόζι, Ροσελίνι, Τσάπλιν, Γουότκις, Κασέτι, Μαρκ Ντοσκόι, Λέτο, Άρνχταμ, κ. ά, και τόσες και τέτοιας ποιότητας ταινίες μαζί, «Τα Παιδικά Χρόνια του Ιβάν», «Η Κόκκινη Προκήρυξη», η πραγματική ιστορία της «Ζόγια», ο «Πολιτικός Εξόριστος», το αληθινό περιστατικό «Το Ημίχρονο του Θανάτου», «Το Ουράνιο Τόξο», «Ο Σφάχτης» «Το Γκέτο της Βαρσοβίας», «O Δικέφαλος Αετός του Ναζισμού», «Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος», το περίφημο, «Ταμπούρλο», η αληθινή ιστορία του Άλες Αντάμοβιτς, «Έλα να Δεις», το μοναδικό «Σαλό, 120 Μέρες στα Σόδομα», η ιστορική παρέλαση των Σοβιετικών μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο κέντρο της Μόσχας, το 1945, «Παρέλαση Νίκης», η σύνδεση μεταξύ είσπραξης των  φόρων και η καταπάτηση των πολιτικών ελευθεριών στην Αμερική, «Αμερική: Απελευθέρωση από τον Φασισμό»,  οι γερμανικοί βομβαρδισμοί της βασκικής πόλης «Γκερνίκα», (την καταστροφή ζωγράφισε και ο Πικάσο),   τα Πολωνικά στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, «Νύχτα και Καταχνιά» η σπουδή για τον φασισμό, η ανεπανάληπτη ρώσικη ταινία «Ο Αληθινός Φασισμός», κ.ά.
Ο χώρος δε μας παίρνει να μιλήσουμε αναλυτικά για τις ταινίες και τους δημιουργούς τους. Όμως, είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε πως όποιος δεν είδε αυτές τις ταινίες, και όχι μόνον μια φορά, στερεί τον εαυτό του από σπάνιες στιγμές μοναδικής ευχαρίστησης. Και τον εμποδίζει να έρθει σε επαφή με την, πράγματι, υψηλή, άπ΄ όλες τις απόψεις, κινηματογραφική τέχνη.  Κάποιες, αν όχι όλες, από τις ταινίες που θα παιχτούν στο φεστιβάλ, καταχωρήθηκαν στις μεγάλες στιγμές του ανθρώπινου πολιτισμού.

 ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΗ ΡΟΔΑΝΘΗ
Τζορτζ Γουλφ

 Πόσο βαρετά είναι τα πράγματα όταν είναι ψεύτικα. Οι «Νύχτες στη Ροδάνθη», η οποία, μάλιστα, στηρίζεται σε μπεστ-σέλερ (συγγραφέας ο Νίκολας Σπαρκς), είναι μια ταινία άψυχη. Ενώ το συνεργείο, φωτογραφία, μακιγιάζ, κοστούμια, χώροι-ντεκόρ, κλπ, είναι εκεί και στη θέση τους, έλειπε το αληθινό θέμα και ο αληθινός δημιουργός! Με αυτές τις απουσίες λογικό είναι να δούμε μια ξεχειλωμένη, για να γεμίσει ο χρόνος, και αδιάφορη μέχρι βαθιών αναστεναγμών ιστορία. Ένα τραβηγμένο από τα μαλλιά μελό, το οποίο κάθε τόσο κατέφευγε σε διάφορους εκβιασμούς και τεχνάσματα, για να αποσπάσει τη συγκίνησή μας. Μια συγκίνηση η οποία ποτέ και σε καμία περίπτωση και με κανέναν τρόπο, δεν μας πλησίασε!
 Ένας μεγαλογιατρός που δεν μπόρεσε να σώσει μια ασθενή του έρχεται στη μικρή αμερικάνικη κωμόπολη για να συναντήσει τον άντρα της νεκρής και να του ζητήσει συγνώμη. Πριν από αυτή τη συνάντηση, η οποία κατά τα φαινόμενα ήταν, μάλλον, μόνον η αφορμή για να γυριστεί η ταινία, ο μεγαλογιατρός πέφτει πάνω σε μια μεγαλοκοπέλα, η οποία μόλις αποφάσισε να περάσει σε διάσταση από τον άντρα της (την απάτησε). Το ζευγάρι, σαν νεαρά άμυαλα, επιπόλαια και παρορμητικά παιδιά ερωτεύονται με την πρώτη. Και στο αδικαιολόγητο πάθος του φαστφούντ έρωτά τους ξεχνιέται και ο χαροκαμένος επαρχιώτης και τα παιδιά και ο άντρας της μεγαλοκοπέλας. Όλα αυτά, γνωριμία, έρωτας, τύψεις, χωρισμοί, κλπ, κλπ, έγιναν μέσα σε ένα σαββατοκύριακο, σε λίγες, σε ελάχιστες ώρες!     
 Με τέτοιες επιπόλαιες και ανώριμες συμπεριφορές από μεγάλους ανθρώπους σε καμία περίπτωση δεν προκύπτουν συγκινήσεις! Ό, τι και αν κάνουν και ό,τι και αν πάθουν παρόμοιοι χαρακτήρες, η τέχνη δεν θα ασχοληθεί μαζί τους. Η τέχνη έχει σοβαρότερα θέματα και σοβαρότερους ανθρώπους να ασχοληθεί.
Παίζουν: Ρίτσαρντ Γκιρ, Ντάϊαν Λέϊν, Τζέϊμς Φράνκο, Κρίστοφερ Μέλονι, κ.ά.
 
Ο ΖΑΚ & Η ΜΙΡΙ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΠΟΡΝΟ
Κέβιν Σμιθ

 Έχει τύχει να δείτε ποτέ κάποια από εκείνες τις περίφημες ψιλοπορνό ελληνικές βιντεοκασέτες; Αν ναι, η ταινία του κ. Σμιθ, είναι σαν αυτές και… λίγο χειρότερη! Ένα παιδοβούβαλο, ταλαντούχος, πράγματι, ηθοποιός (Σεθ Ρόγκεν) συγκατοικεί με την παιδική φίλη του, επίσης ταλαντούχα ηθοποιός (Ελίζαμπεθ Μπανκς). Το ζευγάρι (κρίμα, το αναμφισβήτητο ταλέντο του), που δεν είναι ερωτικό, αλλά απλώς συγκατοικεί, ξεμένει τελείως από λεφτά. Μέχρι και η Αμερικανική ΔΕΗ τους κόβει το φως.
 Στην… απελπισία του το χαζοχαρούμενο και ανέραστο (μεταξύ του) ζευγάρι καταφεύγει στο εύκολο χρήμα! Πλησιάζει κάτι μυστήριους τύπους, αθώα και καλά παιδιά κατά τα άλλα, και γυρίζει μαζί τους πορνό. Κάποια στιγμή το ζευγάρι που εργάζεται πίσω από τη μηχανή (συνεργείο) περνάει μπροστά από τη μηχανή (ηθοποιοί). Και παρά το πάχος του νεαρού καταφέρνει θαύματα. Όσο αισθησιασμό δεν κατάφερναν να βγάλουν όλοι οι προηγούμενοι πορνοστάρ το κατάφερε αυτό με τη μία. Και αυτό, σύμφωνα με το σενάριο και τη λογική, γιατί ο έρωτας που έκαναν μπροστά στο φακό, ήταν αληθινός (και απωθημένος).
  Για να μην σας ενοχλώ περισσότερο το ζευγάρι, στο τέλος της ταινίας, δεν φτάνει που θα βρει λεφτά, θα βρει και τον ερωτικό δρόμο του! Θα αγαπηθεί (ερωτικά) και θα παντρευτεί (υποθέτω). Στη συνέχεια, όπως κάνουν όλες οι χαζοχαρούμενες αμερικάνικες οικογένειες, θα κάνει και αυτό παιδιά, τα οποία  και θα τα στείλει στο Ιράκ ή όπου αλλού αποφασίσει, τώρα πια, ο Ομπάμα. Ταινία γεμάτη ιδανικά. Προτείνω να παίζεται στα σχολεία! Μακριά, ε!
Παίζουν: Σεθ Ρόγκεν, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Τρέϊσι Λορντς, Τζάστιν Λονγκ.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
Μπεν Στάσεν

 Το τρισδιάστατο κινούμενο σχέδιο «Ταξίδι στο Φεγγάρι», δεν έχει μόνον άσχημη και ανιστόρητη ιστορία. Έχει και αντικομμουνιστική, αντισοβιετική για την ακρίβεια, ιστορία! Στο διαστημόπλοιο του Νιλ Άρμπστρουνγκ, του Μπαζ Άλντριν και του Μάϊκλ Κόλινς (πρώτη προσγείωση ανθρώπων στη Σελήνη) τρυπώνουν κρυφά και τρεις μύγες! Το τι θα ακολουθήσει, μέχρι να γυρίσουν όλοι ασφαλείς στη γη, δεν περιγράφεται! Εμείς, πάντως, σας ειδοποιήσαμε!    
 Οι μικροί θεατές, πιθανόν και οι μεγάλοι, θα βρεθούν μπροστά και σε μια ακόμα έκπληξη! Η ταινία είναι γυρισμένη και προβάλλεται με τη μέθοδο των τριών διαστάσεων! Μια μέθοδο που ακόμα βρίσκεται υπό διαμόρφωση και γι΄ αυτό αρκετά συγχυστική! Πάντως, ιδιαίτερα για τα παιδιά, εντυπωσιακή. Καθώς οι φιγούρες δεν είναι, πια, κολλημένες στην οθόνη, αλλά πετάνε και πλησιάζουν το θεατή!
 Ωστόσο ο δρόμος για μια ολοκληρωμένη τρίτη διάσταση στον κινηματογράφο έχει πολύ ψωμί ακόμα! Το 1900 (αδελφοί Λιμιέρ) έκαναν τα πρώτα πειράματα. Γύρω στα 1950 φάνηκε πως αυτή η υπόθεση θα προσχωρούσε. Όμως, έπεσε πάλι σε ύπνο. Ξανάσκασε μύτη στα 1970. Ξανά ύπνος. Και σήμερα πάλι κάτι κινείται!
Ακούγονται: Ηλίας Ζερβός, Νέστορας Ψαλίδας, Ακίνδυνος Γκίκας, Δημήτρης Μενούνος, Βούλά Κώστα.